ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ

Ιανουαρίου 30, 2012

αριάδνη Διάφορα Γράψτε ένα σχόλιο

Όταν σου ζητώ να μ’ ακούσεις
κι εσύ αρχίζεις να δίνεις συμβουλές
δεν έκανες αυτό που σου ζήτησα.

Όταν σου ζητώ να μ’ ακούσεις
κι εσύ αρχίζεις να μου λες γιατί
δε νοιώθω και τόσο ωραία.

Ποδοπατείς τα αισθήματα μου.

Όταν σου ζητώ να μ’ ακούσεις
και νοιώθεις υποχρεωμένος να κάνεις κάτι
για να λύσεις τα προβλήματα μου,
δεν με κατάλαβες, όσο κι αν φαίνεται παράξενο.

Ίσως γι’ αυτό η προσευχή
αποδίδει σε μερικούς ανθρώπους
επειδή ο Θεός είναι βουβός και δεν προσφέρει συμβουλές
και δεν προσπαθεί να τακτοποιήσει πράγματα.

Ο Θεός ακούει μόνο κι εμπιστεύεται εσένα
να τα βγάλεις πέρα με τον εαυτό σου.

Γι’ αυτό, σε παρακαλώ,
πρόσεξέ με κι άκουσέ με.
Κι αν θέλεις να μιλήσεις
περίμενε μια στιγμή,
θα ‘ρθει η σειρά σου.
Σου υπόσχομαι να σ’ ακούσιο κι εγώ προσεκτικά.

ΛΕΟ ΜΠΟΥΣΚΑΛΙΑ

Βλέποντας το πρόβλημα του παιδιού… με άλλα μάτια

Ιανουαρίου 26, 2012

αριάδνη συμπεριφορά 1 σχόλιο

Συνήθως, το σύμπτωμα ή τα συμπτώματα κάποιου παιδιού είναι αυτό που κινητοποιεί τους γονείς να αναζητήσουν τη βοήθεια ενός ειδικού, σχετικά με τον τρόπο που έπρεπε να χειριστούν το συγκεκριμένο σύμπτωμα ή πρόβλημα. Είναι πολλοί οι γονείς, οι οποίοι δυσκολεύονται να έρθουν σε επαφή με έναν ψυχολόγο

γιατί δυσκολεύονται να παραδεχτούν ότι το παιδί τους είναι πιθανό να έχει κάποιο πρόβλημα. Και πολλοί καλά κάνουν!

Ευτυχώς, υπάρχει τρόπος να αντιμετωπίσουμε το σύμπτωμα – γονείς και ειδικοί – με μια εντελώς διαφορετική ματιά. Ένα παιδί αναπτύσσεται, εξελίσσεται, μεγαλώνει, συμπεριφέρεται, συμμορφώνεται, «ταιριάζει» μέσα στην οικογένεια και ανάλογα με τη φάση στην οποία βρίσκεται μια οικογένεια. Έτσι, το πρώτο παιδί είναι εντελώς διαφορετικό από το δεύτερο παιδί.

Το ένα παιδί είναι πιο υπεύθυνο ή ώριμο, ενώ το άλλο πιο πρόσχαρο και κοινωνικό. Το ένα παιδί είναι πιο ανεξάρτητο, ενώ το άλλο έχει ανάγκη περισσότερη φροντίδα. Η συμπεριφορά (ή το σύμπτωμα) του ενός μέλους γίνεται λειτουργία και ερέθισμα για τη συμπεριφορά των υπόλοιπων μελών της οικογένειας, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας ιδιαίτερης και μοναδικής οικογενειακής διεργασίας.

Έτσι, το «πρόβλημα» ή «σύμπτωμα» ενός μέλους είναι υπόθεση όλης της οικογένειας. Είναι άσκοπη και αδύνατη η κατανόηση της συμπεριφοράς – ευχάριστη ή δυσάρεστη – ενός μέλους της οικογένειας, ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά των υπόλοιπων μελών.

Ο στόχος, λοιπόν, δεν είναι ο χαρακτηρισμός ενός παιδιού ως «προβληματικού», αλλά η ανάδειξη των υγιών και λειτουργικών στοιχείων και των παιδιών και των γονιών. Το σύμπτωμα στο παιδί θα αποτελέσει κίνητρο για τους γονείς να αναρωτηθούν για τη δική τους πορεία, αφού το παιδί αναπτύσσεται στην οικογένεια, το συναισθηματικό κλίμα της οποίας καθορίζεται από την ποιότητα της σχέσης του συζυγικού ζευγαριού. Το σύμπτωμα θα γίνει μια ευκαιρία για βελτίωση του τρόπου επικοινωνίας του ζευγαριού, των αδερφιών, όλης της οικογένειας.

Τριανταφυλλιά Χαρίλα,
Ψυχολόγος, MSc Εργασιακή Υγεία,
Ειδίκευση στη Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία
Τηλ. Επικοινωνίας 210.9956190

Πηγή

Παιδική παχυσαρκία

Ιανουαρίου 25, 2012

αριάδνη υγεία, διατροφή Γράψτε ένα σχόλιο

Σε μια εποχή όπου η υγιεινή διατροφή κερδίζει όλο και περισσότερους οπαδούς, η παιδική παχυσαρκία αυξάνει συνεχώς στο δυτικό κόσμο. Στη Μ. Βρετανία, μάλιστα, διατυπώθηκε η άποψη ότι οι γονείς μπορεί να ζήσουν περισσότερο από τα παιδιά τους εξαιτίας της παχυσαρκίας. Αν και ακούγονται υπερβολικές, οι ανησυχίες αυτές είναι εύλογες, μιας και οι στατιστικές δείχνουν ότι ο μέσος όρος του σωματικού βάρους στα παιδιά και στους εφήβους αυξάνεται παγκοσμίως. Στη χώρα μας συγκεκριμένα, αποτελέσματα πανελλαδικής έρευνας του ΙΚΠΙ (Ινστιτούτο Κοινωνικής και Προληπτικής Ιατρικής), στο πλαίσιο του πανευρωπαϊκού προγράμματος KIDSCREEN, έδειξαν ότι το ποσοστό των παιδιών 8-12 ετών με υπερβάλλον βάρος είναι 26,9%, ενώ αντίστοιχα σε εφήβους 12-18 ετών είναι 20% για τα αγόρια και 8% για τα κορίτσια.

Πως αντιμετωπίζεται η παιδική παχυσαρκία;

Απαραίτητη προϋπόθεση για την αντιμετώπιση της παιδικής παχυσαρκίας είναι η πληροφόρηση και η εκπαίδευση των ενηλίκων – των γονιών και των εκπαιδευτικών – από τους ειδικούς επιστήμονες διαιτολόγους. Επιτυχής αντιμετώπιση θεωρείται η υιοθέτηση μιας ισορροπημένης διατροφής και καθημερινής σωματικής δραστηριότητας ως τρόπου ζωής. Οι γονείς πρέπει να ενθαρρύνουν και να υποστηρίζουν ψυχολογικά τα παιδιά τους, να τα επιβραβεύουν και όχι να τα επικρίνουν. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να βρίσκουν ενδιαφέροντες τρόπους εκμάθησης των σωστών διατροφικών συνηθειών στα παιδιά. Γι’ αυτό είναι σημαντικό, τόσο οι γονείς όσο και οι εκπαιδευτικοί να ενημερώνονται σωστά και συνεχώς από τους επιστήμονες διαιτολόγους.

Ισορροπημένες Διατροφικές Συνήθειες

Οι ισορροπημένες διατροφικές συνήθειες αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση, τόσο για την ομαλή σωματική και διανοητική ανάπτυξη των παιδιών, όσο και για την πρόληψη των ασθενειών στην ενήλικη ζωή. Η αντιμετώπιση πρέπει να αρχίσει νωρίς, μετά τα 2 χρόνια, και να στοχεύει στη διατήρηση του βάρους. Θεωρείται αδυνάτισμα το να ψηλώνει το παιδί χωρίς να αυξάνει το βάρος του. Αυστηρές δίαιτες που προκαλούν ταχεία απώλεια βάρους πρέπει να αποφεύγονται, μιας και εμποδίζουν την ομαλή σωματική και διανοητική ανάπτυξη των παιδιών.

Σε γενικές γραμμές, καθημερινά, το σύνολο των τροφών που καταναλώνει ένα παιδί θα πρέπει να μοιράζεται σε 3 κύρια γεύματα (πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό) και 2-3 σνακ. Είναι σημαντικό να υπάρχει κάποιο πρόγραμμα στις ώρες των γευμάτων. Η κατανάλωση των γευμάτων θα πρέπει να γίνεται στο τραπέζι της κουζίνας ή στην τραπεζαρία σε ήρεμο κλίμα, μακριά από την τηλεόραση ή τον υπολογιστή, και όσο πιο συχνά γίνεται μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Μεταξύ των γευμάτων, το πρωινό έχει ιδιαίτερη σημασία και δεν πρέπει να παραλείπεται. Κι αυτό γιατί είναι δύσκολο για τον οργανισμό να ανταπεξέρθει στις δραστηριότητες της ημέρας χωρίς την απαραίτητη ενέργεια από τα φαγητά. Έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά που δεν καταναλώνουν πρωινό κάνουν περισσότερα λάθη σε εξετάσεις από ότι τα παιδιά που καταναλώνουν.

Οι διατροφικές συστάσεις για παιδιά μεγαλύτερα των 2 ετών δεν διαφέρουν σημαντικά από αυτές των ενηλίκων και γι’ αυτό αφορούν όλη την οικογένεια:

Κατανάλωση φρούτων και λαχανικών (κατά προτίμηση εποχιακών) καθημερινά
Κατανάλωση άπαχου κρέατος (μοσχάρι, κοτόπουλο χωρίς πέτσα)
Κατανάλωση ψαριού και όσπριων τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα
Χρήση ελαιόλαδου ως κύριο λίπος και στο μαγείρεμα
Περιορισμός τροφίμων και ποτών που περιέχουν ζάχαρη όπως γλυκά, αναψυκτικά και χυμοί.

Σωματική Δραστηριότητα

Η ισορροπημένη διατροφή πρέπει να συνοδεύεται πάντα από καθημερινή σωματική δραστηριότητα. Τα παιδία πρέπει να ασκούνται όχι μόνο για τον έλεγχο του βάρους τους αλλά και για την υγεία τους. Επιπλέον, έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά που ασκούνται υιοθετούν πιο εύκολα υγιείς συμπεριφορές (π.χ. αποφυγή του καπνίσματος, αλκοόλ και χρήση ναρκωτικών ουσιών) και έχουν καλύτερη απόδοση στο σχολείο.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προτείνει 60 λεπτά άσκησης την ημέρα για όλα τα παιδιά πάνω από 2 χρονών. Η προτεινόμενη αυτή διάρκεια μπορεί να επιτυγχάνεται και αθροιστικά π.χ. τέσσερις φορές από 15 λεπτά. Σωστή σωματική δραστηριότητα είναι αυτή που προσφέρει ευχαρίστηση στο παιδί και δεν γίνεται με καταναγκαστικό τρόπο. Ένας τρόπος αύξησης της σωματικής δραστηριότητας είναι η αύξηση της κίνησης στην καθημερινότητα των παιδιών (π.χ. περπάτημα από και προς το σχολείο αντί για μετακίνηση με το αυτοκίνητο, σκάλες αντί για ασανσέρ, συμμετοχή στις δουλειές του σπιτιού). Ένας άλλος τρόπος είναι η ενασχόληση με την άσκηση να γίνεται ως παιχνίδι. Τα κλασικά παιχνίδια των παιδιών όπως το κυνηγητό, το κρυφτό, το σκοινάκι, τα λάστιχο και τα μήλα αποτελούν καλές ευκαιρίες για άσκηση επίσης. Ο καλύτερος τρόπος άσκησης φυσικά, είναι η υιοθέτηση τακτικής άθλησης 2 ως 3 φορές την εβδομάδα (ποδόσφαιρο, μπάσκετ, κολύμπι, ποδήλατο, χορός). Αξίζει τέλος να σημειωθεί ότι καίριας σημασίας είναι και ο περιορισμός των καθιστικών δραστηριοτήτων όπως η παρακολούθηση τηλεόρασης και η χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή.

Πηγή: Ιάτορ  24 Ιανουαρίου 2012  Συγγραφέας: Ευγενία Καραγιαννίδου

Η τιμωρία ως μέσο διαπαιδαγώγησης

Ιανουαρίου 23, 2012

αριάδνη συμπεριφορά , Γράψτε ένα σχόλιο

Συνοπτική αναφορά για τα είδη της τιμωρίας και την αποτελεσματικότητα αυτών.
του Ψυχολόγου Ευάγγελου Καναβιτσά

90% των Ελλήνων αναφέρουν πως τιμωρούν τα παιδιά τους και 60% αναφέρουν πως επιβάλλουν και σωματικές και ψυχολογικές ποινές στα παιδιά τους (Κρασανάκης, 1992).

Η τιμωρία είναι

“η ποινή που επιβάλλεται για κάποια αξιόποινη πράξη.” (Παγουλάτος)
“ένα είδος προστίμου το οποίο επιβάλλεται σε κάποιο πρόσωπο για την ανάρμοστη συμπεριφορά του ή για την παράβαση ορισμένων κανόνων, τους οποίους οφείλει να τηρεί.” (Κρασανάκης)
“κάθε δυσάρεστο γεγονός που επισυμβαίνει αμέσως μετά την εκτέλεση μιας πράξης κι έχει σα συνέπεια την αποδυνάμωση της πράξης αυτής.” (Leslie).

Αποτελέσματικότητα της Τιμωρίας

Αν εφαρμοστεί με σύνεση, μπορεί να αποτελέσει λύση τελευταίας ανάγκης, μόνο σαν κατασταλτικό, πυροσβεστικό μέσο, κι αυτό γιατί;
Η τιμωρία δεν μαθαίνει στο παιδί τι να κάνει και πώς να το κάνει. Συνεπώς, δεν έχει μορφωτική αξία και κανένας κακός χαρακτήρας δεν έγινε καλός μόνο με την τιμωρία.
Αντίθετα, η ενίσχυση των θετικών συμπεριφορών του παιδιού, σε συνδυασμό με ήπιες τιμωρίες, όταν είναι απαραίτητες, αποτελεί ισχυρό μέσο σφυρηλάτησης του χαρακτήρα του παιδιού.

Είδη Τιμωρίας και η επικινδυνότητά τους

Σωματική τιμωρία.
Ιδιαίτερα επικίνδυνη στο να δημιουργήσει άβουλα, φοβισμένα και επιθετικά παιδιά. Ωστόσο, άλλο η συστηματική σωματική τιμωρία κι άλλο η απώθηση, η σωματική καθοδήγηση του παιδιού στο χώρο.
Τεχνική του διαλείμματος.
Απομάκρυνση του παιδιού μέχρι να ηρεμίσει και να συμμορφωθεί. Σχετικά ακίνδυνη, αν το παιδί αποφασίζει πότε θα επιστρέψει κι αν του κάνουμε σαφές πως δεν αποδοκιμάζουμε το ίδιο αλλά τη συμπεριφορά του.
Απειλές για φαντάσματα, δράκους κτλ.
Μπορούν να αποτελέσουν εκλυτικά αίτια φοβιών και άλλων αγχωδών διαταραχών στα παιδιά και τα κάνουν να νιώθουν απροστάτευτα.
Απαγόρευση πρόσβασης σε παιχνίδια, τηλεόραση κ.τ.λ.
Σχετικά ακίνδυνη τακτική αρκεί τα αντικείμενα των οποίων την πρόσβαση απαγορεύουμε στο παιδί δεν αποτελούν σύμβολα της αγάπης μας για αυτό.
Ανάθεση αντιγραφής ή αποστήθισης κειμένων.
Δίνουν το μήνυμα στα παιδιά πως μάθηση=αγγαρεία.

Σε κάθε περίπτωση το παιδί πρέπει να νιώθει ότι το σεβόμαστε, ότι τιμωρούμε τη συμπεριφορά του κι όχι την προσωπικότητά του, ότι η τιμωρία είναι η φυσική συνέπεια της πράξης του κι όχι η εκδήλωση της απόρριψής του από μας. Τέλος, όσο περισσότερο ενισχύουμε το παιδί με επαίνους και πράξεις για τις θετικές του συμπεριφορές τόσο λιγότερο θα χρειαστεί να το τιμωρούμε για τις αρνητικές του.

πηγή

Συμβουλές για μια εύκολη επίσκεψη του παιδιού στο οδοντιατρείο.

Ιανουαρίου 20, 2012

αριάδνη συμπεριφορά, Διάφορα 6 σχόλια

Απόσπασμα από το άρθρο Οδοντιατρική και παιδιά (Καλύτερα να προλαμβάνεις, παρά να θεραπεύεις!)  της Οδοντιάτρου Μαρίας Ορφανίδου.

 

  1. ΑΝ ΠΡΟΚΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΦΟΡΑ, ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΧΩΜΕΝΟΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ, ΟΠΟΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΔΟΣΟΥΝ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΤΟΥΣ. ΜΕΙΝΕΤΕ ΗΡΕΜΟΙ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΘΕΙΤΕ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ, ΟΠΩΣ ΤΑ ΨΩΝΙΑ Ή Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΚΟΜΜΩΤΗΡΙΟ.
  2. ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΙΑ ΩΡΑ ΠΡΙΝ. ΟΜΩΣ, ΜΗΝ ΤΟ ΣΥΖΗΤΑΤΕ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥ,ΟΥΤΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΚΑΤΙ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ. ΠΕΙΤΕ ΑΠΛΩΣ «ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΓΙΑΤΡΟ ΝΑ ΤΟΥ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΤΑ ΔΟΝΤΑΚΙΑ ΣΟΥ» ΚΙ ΑΦΗΣΤΕ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΣΕ ΜΕΝΑ.
  3. ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ, ΕΙΔΙΚΑ ΑΝ ΞΕΡΕΤΕ ΟΤΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ ΔΕ ΣΥΝΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΕΥΚΟΛΑ, ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΚΑΤΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ-ΟΠΩΣ ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ-ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΔΩΣΕΤΕ ΣΑΝ ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΣΗ ΕΑΝ ΦΑΝΕΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΜΟ. ΣΥΝΕΝΝΟΗΘΕΙΤΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ ΟΤΙ ΘΑ ΤΟ ΠΑΡΕΙ ΜΟΝΟ ΑΝ ΚΑΘΙΣΕΙ ΦΡΟΝΙΜΑ-ΚΑΙ ΤΗΡΕΙΣΤΕ ΤΟ!
  4. ΠΟΤΕ ΜΗ ΣΥΖΗΤΑΤΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΓΙΑ ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΣΑΣ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟ ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΟ ΠΩΣ ΘΑ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΦΟΒΑΤΑΙ-ΚΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΜΕΝΟ ΟΤΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΟΝ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟ, ΚΑΤΑΛΗΓΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ!!!
  5. ΠΟΤΕ ΜΗ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΕ ΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΦΟΒΕΡΙΣΕΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ. ΠΟΛΛΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΛΕΝΕ «ΑΝ ΔΕ ΦΑΣ/ΑΝ ΔΕ ΚΑΤΣΕΙΣ ΦΡΟΝΙΜΑ ΘΑ ΣΕ ΠΑΩ ΣΤΟΝ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟ». ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΑΥΤΟ, ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ, ΘΑ ΤΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ ΣΑΝ ΜΙΑ ΦΟΒΕΡΗ ΤΙΜΩΡΙΑ.
  6. ΦΡΟΝΤΙΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ. ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΘΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ. ΜΕΧΡΙ ΤΑ 6, ΠΛΕΝΕΤE ΕΣΕΙΣ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ.ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΣΩΣΤΑ.
  7. ΞΕΚΙΝΗΣΤΕ ΤΙΣ ΑΝΑ6ΜΗΝΟ ΦΘΟΡΙΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΗΛΑΝΤΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΕΤΩΝ. ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΩΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΑΣ.
  8. ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΝΑ ΠΟΝΕΣΕΙ Ή ΝΑ ΕΝΟΧΛΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΔΟΝΤΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΠΑΤΕ ΣΤΟΝ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟ. ΟΙ ΤΑΚΤΙΚΟΙ ΕΛΕΓΧΟΙ ΠΡΟΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΑΠΟ ΔΥΣΑΡΕΣΤΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ. ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΟΝΑΣ ΠΟΥ ΙΣΧΥΕΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥΣ.
  9. ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΕΨΗ, ΜΕΙΝΕΤΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΧΩΡΟ, ΚΑΠΟΥ ΠΙΟ ΜΑΚΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΚΟΥΓΕΣΤΕ Ή ΝΑ ΣΑΣ ΒΛΕΠΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥ. ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙ Πως ΕΙΣΤΕ ΕΚΕΙ.
  10. ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΦΟΡΕΣ, ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΕΝΕΤΕ ΠΙΣΩ, ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΑΝΑΜΟΝΗΣ. ΕΧΕΙ ΠΑΡΑΤΗΡΗΘΕΙ ΠΩΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΤΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΑΠ ΕΞΩ, ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΧΑΛΑΡΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΜΑ!ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ, Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΓΟΝΙΟΥ, ΑΝ ΚΑΙ ΤΗ ΖΗΤΟΥΝ, ΑΓΧΩΝΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ!!!!

Οδοντιατρείο Dynamic Smile

 

 

Οι τσακωμοί των αδελφών

Οκτωβρίου 25, 2011

αριάδνη συμπεριφορά 2 σχόλια

 

Ένα από τα πιο κοινά θέματα προβληματισμού και κάποτε-κάποτε απόγνωσης των γονιών είναι οι σχέσεις των παιδιών μεταξύ τους. Οι σχέσεις των αδελφών και των φίλων. Είτε πρόκειται για αδέρφια είτε για φίλους οι διενέξεις και ο θυμός που πολλές φορές μπορεί να καταλήξουν σε «μάχες»είναι κάτι πολύ συχνό και το συναντάμε σε κάθε σπίτι, σε κάθε χώρο που υπάρχουν πάνω από ένα παιδιά.

Αυτό το τόσο συνηθισμένο φαινόμενο «οι τσακωμοί των αδελφών» αντιμετωπίζεται πολύ συχνά με λανθασμένες συμπεριφορές από τους γονείς και γενικότερα τους ενήλικες ακόμη και τους παιδαγωγούς.  Οι επεμβάσεις συχνά είναι τέτοιες που όχι μόνο δεν σταματούν τις διενέξεις, αντίθετα έχει παρατηρηθεί ότι οι επεμβάσεις των ενηλίκων αυξάνουν τον ανταγωνισμό, καλλιεργούν τις αιτίες τις διένεξης, και ενσπείρουν τη διχόνοια ακόμη περισσότερο με ύπουλους και κρυφούς τρόπους, όχι ηθελημένα βέβαια.

Συχνά οι γονείς αναρωτιούνται τι φταίει και τα δικά τους τα παιδιά τσακώνονται ή τι δεν έχουν κάνει οι ίδιοι σωστά ώστε να μην έχουν εμπνεύσει την αγάπη των αδελφών.  Βιώνοντας ενοχικά την όλη ιστορία επεμβαίνουν με μόνο και κύριο στόχο το σταμάτημα του τσακωμού. Το θέμα δεν είναι να σταματήσουμε το τσακωμό.  Αυτό μπορεί να γίνει εύκολα με αποπροσανατολιστικούς χειρισμούς ιδιαίτερα στα παιδιά μικρής ηλικίας.  Το  ζητούμενο είναι να ασχοληθούμε περισσότερο με το στόχο του καυγά και όχι με τον ίδιο τον καυγά.  Χρειάζεται κατ’ αρχήν να αναρωτηθούμε για το στόχο, χωρίς να σπεύσουμε να βγάλουμε συμπεράσματα επιφανειακά. Τσακώνονται άραγε γιατί πιστεύουν πως μόνον όταν κερδίζεις είσαι σημαντικός ή μήπως γιατί νιώθουν πόνο και απογοήτευση και θέλουν να κάνουν και τον άλλο να νιώσει το ίδιο εκδικούμενα;  Μήπως γιατί έτσι διασκεδάζουν, ή γιατί έτσι μαθαίνουν να διεκδικούν;  Μήπως γιατί νοιώθουν αδικημένα και αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να κερδίσουν τη δικαίωση ή για κάτι άλλο;  Ότι κι αν είναι, χρειάζεται να κατανοήσουμε ότι η συμπεριφορά αυτή, όπως όλες άλλωστε, έχει φανερούς και κρυφούς στόχους.  Καλό είναι να τους εντοπίσουμε και τους δύο.  Δεν είναι πάντοτε εύκολο για κάποιον που δεν είναι εξοικειωμένος με τεχνικές και διαγνώσεις. Ούτε πολύ περισσότερο είναι βοηθητικό να ρωτήσουμε τα παιδιά να μας πουν το στόχο του καυγά τους.  Ίσως είναι σε θέση να εντοπίσουν τον επιφανειακό στόχο, αδυνατούν όμως να γνωρίζουν συνειδητά τον εσωτερικό τους στόχο. Ένα είναι βέβαιο.  Κρυφός ή φανερός ο στόχος είναι λανθασμένος.   Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι χρειάζεται να καταφέρουμε να τον αλλάξουμε  ώστε να βοηθήσουμε τα παιδιά, να βρουν λύσεις μέσα από άλλες επιλογές.  Αυτό επιτυγχάνεται κατά ένα μεγάλο ποσοστό ακολουθώντας τις παρακάτω παραινέσεις.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

  • Μην παίρνετε θέση.  Αυτό δυναμώνει τον ανταγωνισμό.

 

  • Δώστε τους την επιλογή να χωριστούν για λίγο πηγαίνοντας σε  διαφορετικά δωμάτια μέχρι να είναι πρόθυμα να προσπαθήσουν να συνεννοηθούν χωρίς να καυγαδίζουν. Η απομάκρυνση τους μπορεί να βοηθήσει να εξατμιστεί λίγος θυμός.

 

  • Δώστε τους την επιλογή να σταματήσουν τον καυγά ή να πάνε αλλού (σε άλλο δωμάτιο) να συνεχίσουν.  Τονίστε ότι σε οποιαδήποτε περίπτωση εσείς δεν θέλετε να ακούτε.

 

  • Φύγετε από το δωμάτιο.  Το πιστεύετε ή όχι ένας στόχος του καυγά τους είναι να σας κάνουν να εμπλακείτε.

 

  • Αν υπάρχει κίνδυνος τραυματισμού χρειάζεται να επέμβετε χωρίς πολλά λόγια.

 

  • Αν τσακώνονται για κάποιο παιχνίδι απομακρύνετε το παιχνίδι λέγοντας ότι θα τους το ξαναδώσετε αν είναι έτοιμα να συνεργαστούν.

 

  • Σε κάποια ήσυχη οικογενειακή στιγμή συζητήστε το θέμα και ζητήστε από τα παιδιά να μοιραστούν ιδέες πάνω στο γιατί τα παιδιά τσακώνονται και τι άλλες εναλλακτικές υπάρχουν.

 

  • Ποτέ μην τα συγκρίνετε.

 

  • Βεβαιωθείτε ότι συμπεριφέρεστε το ίδιο στα παιδιά σας ανεξαρτήτως ηλικίας.  Ας σταματήσει πια αυτό το «Εσύ είσαι μεγάλος ή εσύ είσαι μικρός, σταμάτα πρώτος !» αυτό ενισχύει την πιθανότητα να εκπαιδεύουμε «θύματα» και «θύτες».

 

  • Αναπτύξτε μια ατμόσφαιρα συνεργασίας, ενθαρρύνοντας τα παιδιά να συμμετέχουν σε λύσεις προβλημάτων που εμφανίζονται και αφορούν ολόκληρη την οικογένεια.

 

  • Να θυμάστε ότι κάποιες φορές οι τσακωμοί λειτουργούν και σαν παιχνίδι.

 

Σε οποιαδήποτε περίπτωση μη μεγαλοποιείτε τις καταστάσεις που βιώνετε.  Τα αδέλφια που τσακώνονται στην παιδική τους ηλικία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα τσακώνονται και όταν θα μεγαλώσουν.  Δεν τσακώνονται γιατί δεν αγαπιούνται.  Οι τσακωμοί μεταξύ των αδελφών ιδιαίτερα στη μικρή ηλικία είναι μέρος της φυσιολογικής διαδικασίας διερεύνησης και  κατανόησης των ορίων, πράγμα απαραίτητο για την ορθή τοποθέτηση επί του θέματος αυτού.  Τα όρια χρειάζονται προκλήσεις για να εντοπισθούν και είναι έως και εκπαιδευτικό τούτο να συμβαίνει μέσα στο ασφαλές περιβάλλον της οικογένειας.

Ερατώ Χατζημιχαλάκη, Οικογενειακή Σύμβουλος

Πηγή

 

Οι εξωσχολικές δραστηριότητες

Σεπτεμβρίου 29, 2011

αριάδνη συμπεριφορά, Διάφορα 3 σχόλια

Συχνά οι γονείς αντιμετωπίζουν προβλήματα με τις εξωσχολικές δραστηριότητες των παιδιών.  Τα παιδιά ζητούν συνεχώς καινούριες δραστηριότητες και οι γονείς πιστεύουν πως αν τους δώσουν πολλά ερεθίσματα θα είναι καλύτεροι γονείς.  Το παιδί ενώ ζητούσε επίμονα να ξεκινήσει κάτι δεν ασχολείται στη πορεία όσο θα έπρεπε.  Για οποιονδήποτε λόγο η εξωσχολική δραστηριότητα χρειάζεται να περιοριστεί στο ελάχιστο.  Το παιδί έχει περισσότερη ανάγκη το παιχνίδι από οτιδήποτε άλλο.

Καταλαβαίνοντας το ΠΑΙΔΙ, το ΓΟΝΙΟ, την ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Είναι πολύ φυσικό για το παιδί να νομίζει πως θέλει κάτι και μετά να αλλάζει γνώμη, είτε γιατί είναι πολύ σκληρή η εξάσκηση σ’ αυτό που ξεκίνησε είτε γιατί δεν του αρέσει όσο νόμιζε πως θα του άρεσε.  Είναι επίσης γνωστό πως οι γονείς επιθυμούν να προσφέρουν στο παιδί τους ευκαιρίες που δεν είχαν οι ίδιοι όταν ήταν παιδιά.  Ακόμη μερικοί γονείς πιστεύουν πως είναι προβληματική η συμπεριφορά των παιδιών τους που ξεκινούν κάτι και δεν θέλουν να το ολοκληρώσουν.  Άλλοι γονείς πάλι ενοχλούνται ιδιαίτερα γιατί ξεκινώντας το παιδί τους μία δραστηριότητα  ξοδεύουν πολλά χρήματα τα οποία στην πορεία χάνονται.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

  1. Αν έχετε εκκρεμότητες από την παιδική σας ηλικία για πράγματα που δεν κάνατε είναι μια καλή ευκαιρία να τα κάνετε τώρα που αποφασίζετε μόνοι σας.  Μην επιβαρύνετε το παιδί σας με τη δική σας εκκρεμότητα.
  2. Μπορείτε να πάρετε μαθήματα μαζί με το παιδί σας και να μελετάτε μαζί εφόσον συμφωνεί και το ίδιο.
  3. Βρείτε το χρόνο και την επιθυμία να βρίσκεστε κοντά στο παιδί σας την ώρα που εξασκείται σε κάτι ή τουλάχιστο στο ίδιο δωμάτιο.
  4. Μπείτε στο κόσμο του παιδιού σας και ανακαλύψτε ποιο είναι πράγματι το ενδιαφέρον του.  Μπορεί εσείς να κρίνετε πως η μουσική, η ο χορός, ή η γυμναστική θα ήταν καλό γι’ αυτό, όμως εκείνο να έχει τελείως διαφορετική γνώμη ή ταλέντο.
  5. Βοηθήστε το παιδί σας να έχει ρεαλιστικές προσδοκίες δίνοντάς του πληροφορίες για το πόσο χρόνο παίρνει για να μάθει κανείς κάτι καινούριο.
  6. Κάντε μαζί μία συμφωνία για το πόσο χρόνο θα διαθέσει για να αποφασίσει αν θα παραμείνει ή όχι σε κάποια δραστηριότητα που θα ξεκινήσει. (Συνήθως 1 μήνας είναι αρκετός).

Προτάσεις για να αποφύγετε μελλοντικά προβλήματα

  1. Κάντε ένα ραντεβού με ένα ειδικό της δραστηριότητας που θα συμφωνήσετε μαζί με το παιδί και συζητήστε για το πώς νομίζει πως θα είναι η εξάσκηση πάνω σ’ αυτή τη δραστηριότητα.
  2. Δώστε πολλές ευκαιρίες να δει το παιδί αυτό που θα συμφωνήσετε να  κάνει σε μια ολοκληρωμένη εικόνα.  Πηγαίνετε δηλαδή σε παραστάσεις μπαλέτου, κονσέρτα, αγώνες στίβου ή καράτε πριν πάρετε την απόφαση.
  3. Συνεργαστείτε μαζί του για το πρόγραμμα της εξάσκησής του σε ότι αποφασίσει.  Μην παίρνετε σαν δεδομένο ότι είναι σε θέση να αποφασίσει μόνο του και μην του ζητάτε να αφιερώνει όλο τον ελεύθερο χρόνο του εκεί.
  4. Κάντε μία συμφωνία μαζί του πως δεν θα σας κατηγορεί αργότερα γιατί δεν το πιέσατε να εξασκηθεί.
  5. Αφήστε το να αποφασίσει μόνο του με το τι θα ασχοληθεί.
  6. Μην συγκρίνετετις αποδώσεις του με άλλα παιδιά
  7. Δεν σημαίνει πως είστε «κακός» γονιός αν το παιδί σας παραμείνει χωρίς εξωσχολική δραστηριότητα.  Για κάποια παιδιά το σχολείο και μία ξένη γλώσσα είναι υπέρ αρκετά.
  8. Ο ελεύθερος χρόνος τουλάχιστο στη σχολική ηλικία είναι απαραίτητος.

Από μια τέτοια εμπειρία το παιδί σας θα μάθει πως οι γονείς του πράγματι νοιάζονται για το τι είναι σημαντικό για κείνο.  Ότι οι γονείς του το διευκολύνουν να εκτιμήσει πράγματα και καταστάσεις και ακόμη πως και αν ακόμη αποφασίσει να μην συνεχίσει κάτι που ξεκίνησε οι γονείς του το αγαπούν έτσι κι αλλιώς.

 

Ερατώ Χατζημιχαλάκη, Οικογενειακή Σύμβουλος

ΠΗΓΗ

Aσφάλεια στο διαδίκτυο. Συμβουλές για γονείς

Αυγούστου 30, 2011

αριάδνη Διάφορα , 3 σχόλια

Προτιμήστε να τοποθετήσετε τον Η/Υ σας σε χώρους, όπως είναι το σαλόνι και όχι σε υπνοδωμάτια. Έτσι θα έχετε τη δυνατότητα να επιβλέπετε το παιδί σας, χωρίς το ίδιο να αισθάνεται ότι ελέγχεται.

Κάντε την πλοήγηση στο Internet μία οικογενειακή δραστηριότητα. Χρησιμοποιείστε τον H/Υ μαζί με τα παιδιά σας.

Ενημερώστε τα παιδιά σας για τους κινδύνους που υπάρχουν όταν συνομιλούν με αγνώστους μέσω chatrooms.

Συζητήστε με τα παιδιά σας για θέματα ασφάλειας (επικοινωνία με επικίνδυνα άτομα, πρόσβαση σε sites με βλαβερό περιεχόμενο) που προκύπτουν από την πλοήγηση στο διαδίκτυο.

Διδάξτε τους να μην δίνουν προσωπικές πληροφορίες χωρίς την άδειά σας (επίθετο, όνομα ηλικία, διεύθυνση κατοικίας, αριθμό τηλεφώνου, οικογενειακό εισόδημα, ακόμα και ωράρια σχολείου ονόματα φίλων κ.λπ.) και να μην χρησιμοποιούν την κάρτα σας.

Mην επιτρέπετε ποτέ στα παιδιά σας να συναντηθούν με άτομα που γνώρισαν μέσω Διαδικτύου.

Διδάξτε τα επίσης, να αρνούνται από μόνα τους να συναντηθούν προσωπικά με άτομα που έχουν γνωρίσει στο Διαδίκτυο. Εξηγήστε τους ότι οι άγνωστοι με τους οποίους θέλουν να συναντηθούν μπορεί να είναι επικίνδυνοι.

Χρησιμοποιείστε τα λεγόμενα «φίλτρα» που είναι ειδικά προϊόντα λογισμικού με σκοπό την παρεμπόδιση της πρόσβασης σε μη επιθυμητές θέσεις «sites» (βία, πορνογραφία).

Ελέγξτε το περιεχόμενο οπτικοακουστικού υλικού, όπως CDs, δισκέτες κ.α., που αγοράζουν τα παιδιά σας ή ανταλλάσουν με τους φίλους τους.

Ενημερωθείτε σχετικά από τις αρμόδιες αρχές, όπως είναι το Τμήμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος (τηλ. 210- 6476464), που θα πρέπει να επικοινωνήσετε σε περίπτωση που συναντήσετε βλαβερό ή παράνομο περιεχόμενο στο Internet.

 

Αν διαπιστώσω ότι κάτι «περίεργο» συμβαίνει στο παιδί μου κατά την πλοήγησή του στο Διαδίκτυο, πού να απευθυνθώ;

Τα Τμήματα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος είναι στη διάθεσή σας για την παροχή οποιασδήποτε συμβουλής και προστασίας. Τα στοιχεία επικοινωνίας είναι τα εξής:

  • Τμήμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής με έδρα Λ. Αλεξάνδρας 173, Αθήνα και τηλέφωνα επικοινωνίας 210-6476463 και 210-6476464.
  • Τμήμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της Διεύθυνσης Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, με έδρα Μοναστηρίου 326, Θεσσαλονίκη και τηλέφωνα επικοινωνίας 2310-388370 και 2310-388375.

 

 

Πηγή: Ελληνική Αστυνομία

Τα δώρα της Μητρότητας, δώρα για μια ολόκληρη ζωή!

Ιουνίου 3, 2011

αριάδνη Διάφορα 1 σχόλιο

Η αγάπη είναι η αρχή

Μαΐου 27, 2011

αριάδνη συμπεριφορά, οικογενειακές σχέσεις 3 σχόλια

Η προσφορά της οικογένειας με χίλιες λέξεις..

Μέσα στα πλαίσια της οικογενειακής ζωής, στην ηρεμία ή στα απρόοπτα της καθημερινότητας, οι γονείς έχουν εξαιρετικά μεγάλη ευθύνη απέναντι στο παιδί τους. Είναι εκείνοι που θα του προσφέρουν κάθε τι απαραίτητο για τη διαβίωσή του αλλά και θα διαμορφώσουν καθοριστικά την προσωπικότητά του. Το παιδί από τη μεριά του, θα τους χαρίσει αγάπη αληθινή και απεριόριστη, βλέποντας σε αυτούς τα πολυτιμότερα πρόσωπα της ζωής του.

Η αγάπη είναι η αρχή

Ίσως να θεωρείται αυτονόητη η αγάπη των γονιών για το παιδί τους αλλά θα πρέπει το συναίσθημα αυτό να παραμένει αναμφισβήτητο. Δεν πρέπει ένα παιδί να νιώθει ότι οι γονείς του έπαψαν να το αγαπούν επειδή έκανε ένα λάθος ή μια ζημιά. Ακόμη και σε στιγμές εκνευρισμού το παιδί θα πρέπει να νιώθει ότι η αγάπη σας είναι πάντοτε σταθερή και πάνω από κάθε λανθασμένη του πράξη. Αν το παιδί έχει αυτή τη βεβαιότητα θα μεγαλώσει νιώθοντας ασφάλεια απέναντί σας και κυρίως απέναντι στον εαυτό του. Η συναισθηματική του σταθερότητα και η προοπτική που θα αποκτήσει για τις διαπροσωπικές σχέσεις, έχουν να κάνουν με την εμπιστοσύνη που θα έχει στην αγάπη σας. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, αν το παιδί μεγαλώσει σε μια οικογένεια, στην οποία ο πατέρας με τη μητέρα αγαπιούνται πραγματικά και εκφράζουν την τρυφερότητά τους.

Οι γονείς χτίζουν την αυτοπεποίθηση

Το παιδί από πολύ νωρίς θα δείξει την ιδιαίτερη προσωπικότητά του και τον ξεχωριστό του χαρακτήρα. Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, με τα δικά του προτερήματα και τις δικές του ατέλειες. Πρέπει, επομένως, οι γονείς να γνωρίσουν σε βάθος κάθε τι που αφορά το παιδί τους και να το στηρίζουν σε κάθε περίπτωση. Για να καταφέρει το παιδί να αποκτήσει ισχυρή αυτοπεποίθηση θα χρειαστούν αρκετά χρόνια. Θα χρειαστεί να συζητάτε συχνά με το παιδί σας για ό,τι το απασχολεί και να το καθησυχάζετε για τις όποιες ανασφάλειές του. Θα πρέπει να το επαινείτε για τα κατορθώματά του και να το παροτρύνετε να συνεχίζει τις προσπάθειές του, σε ό,τι και αν εκείνο επιθυμεί. Το να αποθαρρυνθεί ένα παιδί είναι πολύ εύκολο γι’ αυτό καλό είναι οι γονείς να είναι προσεκτικοί στο πώς αντιμετωπίζουν τις ανησυχίες και τις μικρές αποτυχίες του παιδιού τους. Εκείνο, που κυρίως, πρέπει να αντιλαμβάνεται το παιδί, είναι ότι το αγαπάτε και ότι πιστεύετε σε αυτό και στις δυνάμεις του.

Το παιδί είναι καθρέφτης των γονιών

Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι όσα οι γονείς ελάχιστα προσέχουν, είναι εκείνα που το παιδί καταγράφει και αντιγράφει περισσότερο. Οι στιγμές της κούρασης, της έντασης και του εκνευρισμού, όταν κανείς από τους συζύγους δεν υπολογίζει την παρουσία του παιδιού. Τότε που οι επιλογές περιορίζονται και το ζευγάρι, είτε θα ξεσπάσει, είτε θα διασκεδάσει τις απογοητεύσεις της στιγμής με μια ήρεμη συζήτηση. Είναι οι στιγμές που συνήθως δημιουργούν τις εντονότερες εντυπώσεις στο παιδί.

Αν το παιδί ζει σε ένα σπίτι με καβγάδες και γκρίνια, θα αποκτήσει ακριβώς αυτές τις συνήθειες και θα τις εφαρμόσει και στην προσωπική του ζωή. Αν, από την άλλη, ζει σε ένα περιβάλλον χαράς, με γονείς που συνυπάρχουν αρμονικά και με την καλή διάθεση να πρυτανεύει, θα μεγαλώσει με αυτή τη θετική εικόνα. Για να αποκτήσει το παιδί μια σωστή άποψη για την οικογένεια, θα πρέπει να το σεβαστείτε και να αντιμετωπίζετε με τον καλύτερο τρόπο τα όποια προβλήματα.

Η δική σας κοσμοθεωρία και δική του

Παρ’ όλο που το παιδί έχει τη δική του ιδιαίτερη προσωπικότητά, δε σημαίνει ότι έχει δικές του απόψεις για τη ζωή. Παρατηρώντας εσάς και τον τρόπο που ζείτε, το παιδί θα αρχίσει να σχηματίζει μια εικόνα για το τι είναι σημαντικό και τι όχι. Μέσα από το δικό σας παράδειγμα το παιδί θα εκτιμήσει την αξία της εργασίας, της διασκέδασης και της τιμιότητας. Ακούγοντας τις δικές σας συμβουλές και βλέποντας τη συμπεριφορά σας, θα μάθει και θα αφομοιώσει τους τρόπους ζωής που εσείς κρίνετε αξιόλογους. Όπως, επίσης, αν το παιδί βλέπει τους γονείς του να προσέχουν τη διατροφή και την υγεία τους, θα μάθει και εκείνο να προσέχει τον εαυτό του. Μια μητέρα που πηγαίνει γυμναστήριο ή έχει κάποιο χόμπι, το οποίο δεν εγκαταλείπει, δίνει στο παιδί ένα καλό παράδειγμα για το τι σημαίνει να σέβεται κάποιος τον εαυτό του και τις προσωπικές του ανάγκες.

Χρόνο απ’ το χρόνο σας και επικοινωνία

Πέραν από τα παραδείγματα που το παιδί εκλαμβάνει παρατηρώντας σας, η σημαντικότερη προσφορά σας θα προέλθει από τις μεταξύ σας στιγμές. Για να νιώσει το παιδί την αγάπη σας, για να το στηρίξετε στις δυσκολίες του αλλά και για να το γνωρίσετε, θα πρέπει να μιλάτε μαζί του. Ίσως το πρόγραμμά σας να είναι φορτωμένο, ίσως να είστε κουρασμένοι από τη δουλειά, είναι όμως σημαντικό να βρίσκετε χρόνο για το παιδί σας. Καθίστε μαζί του και ρωτήστε το για κάθε τι που το απασχολεί, η γνώμη σας έχει μεγάλη σημασία για το παιδί και είναι πάντοτε έτοιμο να διδαχτεί από εσάς. Αν το παιδί, μάθει από νωρίς να έρχεται σε εσάς για να εκφράσει τα συναισθήματά και τους φόβους του, τότε θα του είναι εύκολο να σας εμπιστευτεί και στα χρόνια της εφηβείας. Τότε που τα προβλήματά του θα είναι περισσότερα, με τις ανασφάλειες να το βασανίζουν, με τους πρώτους έρωτες και απογοητεύσεις να το ταλαιπωρούν, θα είναι πολύτιμο και για εσάς και για εκείνο να μπορείτε να επικοινωνείτε.
Οι επιλογές σας το κατευθύνουν

Ένα ουσιαστικό στοιχείο της προσφοράς των γονιών, είναι και οι αποφάσεις που παίρνουν για την εκπαίδευσή του. Όσο το παιδί είναι ακόμη μικρό, οι γονείς οφείλουν να επιλέξουν για εκείνο κάποιες από τις δραστηριότητές του. Δεν είναι, άλλωστε, καθόλου παράξενο σε μια ανταγωνιστική κοινωνία, οι γονείς να επιθυμούν το παιδί τους να αποκτήσει πολλά εφόδια. Για κάποιους, το παιδί είναι καλό να ξεκινά από νωρίς να έρχεται σε επαφή με άλλα παιδάκια, για να κοινωνικοποιηθεί γρηγορότερα και να εισαχθεί ομαλότερα στην εκπαίδευση. Οπότε, οι γονείς κρίνουν πόσο γρήγορα το παιδί τους θα πρέπει να ξεκινήσει να συμμετέχει σε εκπαιδευτικές δραστηριότητες. Επίσης, οι γονείς θα επιλέξουν καθώς το παιδί μεγαλώνει, πόσες και ποιες ξένες γλώσσες θα μάθει και τι είδους αθλητισμό θα κάνει. Επιλογές, τις οποίες με την πάροδο του χρόνου το παιδί θα υιοθετήσει ή θα απορρίψει.

Πηγή

Γιατί πρέπει να το τιμωρήσω; Πότε είναι χρήσιμη η τιμωρία;

Μαΐου 23, 2011

αριάδνη συμπεριφορά 1 σχόλιο

Η «τιμωρία» είναι σκληρή λέξη για τα παιδιά. Μας φέρνει στη σκέψη μας έννοιες, όπως αμάρτημα, ποινή, πόνο, οι οποίες δεν ταιριάζουν σε αυτό που επιβάλλουμε για τις λάθος παιδικές πράξεις.

Είναι καλό, λοιπόν, να ξεκαθαρίσουμε ότι, όταν χρησιμοποιούμε τη λέξη τιμωρία, την ορίζουμε ως πράξη που κάνουν οι γονείς για να μάθουν στα παιδιά τους κάτι. Να μάθουν πώς να ξεχωρίζουν το σωστό από το μη σωστό, το επιτρεπτό από το μη επιτρεπτό. Η ζωή είναι γεμάτη πράξεις και συνέπειες.

Της Φωτεινής Καρακατσάνη, Ψυχολόγου της Συμβουλευτικής τηλεφωνικής γραμμής-Σύνδεσμος             801 801 1177

Πώς, πότε και με τι τρόπο να τιμωρήσω;

Καταρχήν, στόχος της τιμωρίας είναι να συμβάλλει στην ουσιαστική βελτίωση του παιδιού. Αν πιστέψει κανείς ότι τιμωρούμε τα παιδιά για να μάθουν περί συνέπειας, η ίδια η έννοια γίνεται απλός και σίγουρος οδηγός:

Βασική αρχή είναι ότι οι τιμωρίες θα πρέπει να είναι σχετικές με την αταξία, γιατί αλλιώς μπερδεύουν τα παιδιά. Πολλοί γονείς λένε «δεν ξέρω πώς να τον τιμωρήσω»… Όταν τους ρωτάς για ποια αταξία, απαντούν «για οποιαδήποτε αταξία»… Μα, κάθε πράξη έχει διαφορετική συνέπεια, δεν είναι παράλογο να αναζητά κανείς γενικά…τιμωρίες;

Με οδηγό την έννοια «πράξη-συνέπεια» μπορείτε να βρείτε μόνοι σας τη σωστή τιμωρία.

Ας πάρουμε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα:

Η Ζωή σπάει ένα βάζο με λουλούδια. Οι γονείς της τής απαγορεύουν να δει τηλεόραση για μία εβδομάδα.

Ας δούμε άλλες πιθανές τιμωρίες με βάση τον οδηγό «πράξη-συνέπεια», που ίσως της μάθουν, ανάλογα πάντα με την ηλικία της:

Ακόμα κι αν η Ζωή είναι πολύ μικρή, πρέπει να βοηθήσει, έστω συμβολικά, να σκουπίσει το πάτωμα, να σφουγγαριστούν τα νερά, να πεταχτούν τα λουλούδια.

  • -Εάν η Ζωή ήταν 2 ετών, μάλλον αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται και που μπορεί να κατανοήσει. Πολλοί θα πιστεύουν ότι αυτό δεν είναι τιμωρία, είναι όμως μια διαδικασία να καταλάβουν τα παιδιά ότι οι πράξεις τους έχουν συνέπειες.
  • -Εάν η Ζωή ήταν 4 ετών, θα μπορούσε να φτιάξει ένα βάζο στο νηπιαγωγείο ή και μαζί με τη μαμά, από πηλό ή από κάποιο πλαστικό μπουκάλι.
  • -Εάν η Ζωή ήταν 12 ετών και είχε χαρτζιλίκι, θα μπορούσε να της αφαιρεθεί ένα μέρος απ’ αυτό για να αντικατασταθεί το βάζο.

Η μία συνέπεια είναι το χαμένο βάζο, και σε αυτήν αντιστοιχούν οι παραπάνω διορθωτικές κινήσεις. Δεν είναι σωστό, από την πλευρά μας ως γονείς, να προστατεύουμε τα παιδιά από τα αρνητικά μας συναισθήματα για πράγματα που έκαναν, γιατί αυτό τους δημιουργεί περισσότερο άγχος και ενοχές, τους στερεί τη δυνατότητα να αναλάβουν τις ευθύνες τους και, προπαντός, τους στερεί τη δυνατότητα να επανορθώσουν! Πρέπει να μιλάμε ανοιχτά, αλλά ήρεμα «τρόμαξα», ή «θύμωσα», ή «λυπήθηκα που δεν πρόσεξες το βάζο μου…».

  • -Στην εφηβεία, η έννοια της «αταξίας» αποκτάει άλλο νόημα. Οι έφηβοι από τη φύση τους μπορεί να είναι «ανυπάκουοι» και αντιδραστικοί. Πολλές φορές μοιάζει να προκαλούν, κυριολεκτικά, τα όρια και τους κανόνες, αλλά και την υπομονή των γονιών τους. Κάθε γονιός χρειάζεται να έχει υπόψη του ότι όλα αυτά αποτελούν κινήσεις εξέλιξης, αυτονόμησης και ανεξαρτητοποίησης, που για να πετύχουν όμως αυτό τον σκοπό χρειάζεται να πραγματοποιούνται μέσα σε ένα πλαίσιο ασφάλειας. Ο έφηβος έχει ανάγκη από όρια, πιο ευέλικτα μεν, υπαρκτά και ξεκάθαρα δε. Για παράδειγμα, δεν μπορούμε να απαγορεύσουμε σ’ έναν έφηβο να βγαίνει με τους φίλους του, μπορούμε όμως να παρέμβουμε όσον αφορά το πότε, το πού, τη διάρκεια και τη συχνότητα. Και δεν είναι κακό να επισημάνουμε στον έφηβο ότι «οι κανόνες σε αυτή την οικογένεια είναι αυτοί, και όσο μένεις εδώ θα σε παρακαλούσα να τους σέβεσαι».

Πότε είναι χρήσιμη η τιμωρία;

Η τιμωρία είναι χρήσιμη όταν μαθαίνει στο παιδί ότι οι πράξεις έχουν συνέπειες, ότι οι γονείς τιμωρούν στην προσπάθειά τους να οπλίσουν το παιδί τους με ισχυρή θέληση και πειθαρχία, αφού έχουν την ευθύνη για το παιδί τους έως τη στιγμή που θα ενηλικιωθεί, όταν πλέον δεν θα έχει ανάγκη από τον έλεγχο που ασκεί η οικογένεια. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ως γονείς πόσο χρήσιμη και αναγκαία για την ανάπτυξη ενός παιδιού είναι η «τιμωρία», πάντοτε σε αναλογία με την ηλικία του παιδιού, την πράξη και το πώς έγινε αυτή. Να του εξηγήσει με σαφήνεια τι ακριβώς τον δυσαρέστησε στη συμπεριφορά του, διασφαλίζοντας ότι το παιδί έχει καταλάβει ακριβώς γιατί τιμωρείται. Μόνο έτσι θα μειωθούν οι ενοχές και οι τύψεις που ένας γονιός φέρει όταν «τιμωρεί» το παιδί του.

Το άρθρο βασίζεται στο βιβλίο της Συμβουλευτικής Τηλεφωνικής Γραμμής-Σύνδεσμος για τους Γονείς: «Πώς να μιλήσετε σε ένα παιδί για…»

ΠΗΓΗ

Η Ανάγνωση Παραμυθιών και η σημασία τους

Μαΐου 20, 2011

αριάδνη Διάφορα 3 σχόλια

H ειδική παιδαγωγός και φιλόλογος Βέρα Λεώβαρι αναλύει το γιατί η ανάγνωση παραμυθιών στα παιδιά κρίνεται απαραίτητη και εξηγεί τους τρόπους με τους οποίους πρέπει να γίνεται αυτή…

Αγαπητοί γονείς, η ανάγνωση ιστοριών και παραμυθιών στα παιδιά ενισχύει σημαντικά τη γλωσσική, αλλά και συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού σας.  Προσπαθήστε να εντάσσετε αυτή τη δραστηριότητα στο εβδομαδιαίο σας πρόγραμμα  και ακολουθήστε κάποιες μικρές συμβουλές για το πώς να διαβάσετε  μια ιστορία στο παιδί σας:

  • Δραματοποιήστε την ιστορία εναλλάσσοντας τον τόνο της φωνής σας καθώς διαβάζετε.  Διαβάζετε άλλοτε γρήγορα και άλλοτε αργά, ανάλογα με τις απαιτήσεις της ιστορίας.  Όταν τα πρόσωπα της ιστορίας είναι χαρούμενα, λυπημένα, φοβισμένα, θυμωμένα, κλπ. Προσπαθήστε να μεταδώσετε τη συναισθηματική τους κατάσταση.
  • Όταν το παιδί σας έχει ακούσει πολλές φορές την ιστορία και την έχει μάθει, ζητήστε του να σας βοηθήσει να τη διαβάσετε, λέγοντας μαζί σας τα λόγια, όπου τα θυμάται.  Επαινέστε το γι’ αυτή του την προσπάθεια.
  • Όταν το παιδί σας κάνει μια ερώτηση καθώς διαβάζετε, δώστε του μια σύντομη απάντηση ή πείτε του ότι θα του απαντήσετε μόλις τελειώσει η ιστορία.
  • Ρωτήστε το παιδί σας τι του άρεσε περισσότερο από την ιστορία και γιατί, πιο πρόσωπο ξεχωρίζει και γιατί, καθώς και ποια πράξη θεωρεί σωστή ή λανθασμένη και γιατί.
  • Ανάλογα με την ηλικία του παιδιού, τελειώνοντας την ιστορία δώστε του να καταλάβει το ηθικό δίδαγμα ή αφήστε μισοτελειωμένη την ιστορία και ενθαρρύνετέ του να δώσει ένα δικό του τέλος, παροτρύνοντάς το μερικές φορές να ζωγραφίσει τη σκηνή που του έκανε μεγαλύτερη εντύπωση.

πηγή

“Τρώει τα νύχια της”

Μαΐου 18, 2011

αριάδνη συμπεριφορά 4 σχόλια

Η κόρη μου (3,5 ετών) τρώει τα νύχια της. Ολη την ώρα έχει τα δάχτυλα στο στόμα, ακόμη κι όταν παίζει ή κοιτάζει τηλεόραση. Δοκίμασα και με το καλό και με το άγριο να της το κόψω. Δεν γίνεται τίποτα.

Αφού δοκιμάσατε και το άγριό σας, αυτό σημαίνει ότι θεωρείτε πως η κακή αυτή συνήθεια της κόρης υπόκειτει στον έλεγχό της και ότι μπορεί να την κόψει με την θέλησή της. Αποτύχατε όμως. Οπως έχουν αποτύχει εκατομμύρια γονείς σε όλον τον κόσμο, αφού περίπου ένα στα δύο παιδιά, σε κάποια φάση της ζωής του τρώει τα νύχια του για μήνες ή ακόμη και χρόνια. Σε αρκετές μάλιστα περιπτώσεις, η ονυχοφαγία είναι τόσο έντονη, ώστε να μένει το παιδί σχεδόν χωρίς καθόλου νύχια.

Ο πυρήνας αυτής της συνήθειας βρίσκεται στην ψυχούλα του παιδιού. Εκφράζει το άγχος του παιδιού, την ανασφάλεια και τους φόβους του. Καταπίεση, υπερπροστασία, συναισθηματικό έλλειμα, ζήλια, ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Κάθε ένα  απο αυτά, όλα μαζί και ακόμη όλα όσα κάνουν την ευαίσθητη παιδική ψυχή να υποφέρει, μπορεί να οδηγήσουν σε πολλές εκδηλώσεις σωματοποιημένου άγχους, μία από τις οποίες είναι και η ονυχοφαγία. Η ενοχή μας για την ονυχοφαγία του παιδιού είναι απόλυτη. Ξεχνάμε την ατελή πνευματική του συγκρότηση και συχνά απαιτούμε περισσότερα απ’οσα μπορεί να δώσει. Η κοροιδία, η υποτίμηση, οι απειλές, η τιμωρία αυξάνουν τις ενοχές του παιδιού, επειδή δεν μπορεί να σας ικανοποιήσει, το κάνουν ακόμη πιο δυστυχισμένο και διαιωνίζουν την ονυχοφαγία. Η θεραπεία επιβάλλει την ακριβώς αντίθετη συμπεριφορά.

Από το αρχείο του Καθηγητή Νικόλαου Ματσανιώτη. Περιοδικό “Παιδί, Υγεία και Ανατροφή” Τεύχος 56 Μαρτιος-Μαίος 2001

Αρχέγονα πολυδύναμα κύτταρα στο μητρικό γάλα

Μαΐου 17, 2011

αριάδνη υγεία, θηλασμός 6 σχόλια

Πολλοί από εμάς γνωρίζουμε ότι το μητρικό γάλα έχει την σωστή αναλογία πρωτεινών, λιπαρών και λακτόζης. Επίσης έχουμε ακούσει ότι το γάλα της μαμάς είναι γεμάτο με ουσίες που δρουν ως πρεβιοτικά, προστατεύοντας έτσι το έντερο του παιδιού – πράγμα που οι εταιρίες βρεφικών γαλάτων προσπαθούν να μιμηθούν βάζοντας προβιοτικά στο προιόν τους και ονοματίζοντάς τα βαρύγδουπα ως «αμυντική θωράκιση» του παιδιού. Αρκετοί είμαστε γνώστες της αφθονίας έτοιμων αντισωμάτων που λαμβάνει το παιδί μέσα από τον μητρικό θηλασμό, προς βοήθεια για καταπολέμηση λοιμώξεων. Αλλά πόσοι από εμάς γνωρίζουν ότι το μητρικό γάλα περιέχει εκατομμύρια ζωντανά κύτταρα;

Τα τελευταία χρόνια οι επιστήμονες έχουν ανακαλύψει ότι το μητρικό γάλα είναι γεμάτο από επιθηλιακά κύτταρα που προέρχονται από τον μαζικό αδένα του στήθους της μητέρας. Βρίσκει ακόμα κανείς σε αφθονία κύτταρα άμυνας, όπως τα φαγοκύτταρα, τα οποία έχουν την ικανότητα να εξοντώνουν μικροοργανισμούς. Έρευνες σε ποντίκια έχουν δείξει ότι τα φαγοκύτταρα που περνούν στο παιδί μέσα από το μητρικό γάλα μπορούν και διαπερνούν το εντερικό τοίχωμα και ανευρίσκονται στην κυκλοφορία αίματος του μωρού. Αυτό σημαίνει ότι, όπως όλα τα πράγματα στην φύση που δεν έχουν γίνει τυχαία αλλά για να εξυπηρετήσουν εξελικτικά μια λειτουργία, έναν ρόλο, έτσι και το μητρικό γάλα διαθέτει κύτταρα άμυνας, τα οποία έχουν την δυνατότητα να μπαίνουν στον οργανισμό του βρέφους και να το βοηθούν στην καταπολέμηση των λοιμώξεων.

Ωστόσο, Αυστραλοί ερευνητές έχουν βρεθεί μπροστά σε μια καινούργια ανακάλυψη. Επιπλέον των παραπάνω κυττάρων, το μητρικό γάλα βρίσκεται να περιέχει και ζωντανά πολυδύναμα αρχέγονα κύτταρα ή βλαστοκύτταρα. Πρόκειται για πρώιμα και αδιαφοροποίητα κύτταρα, τα οποία στους ενήλικες τα βρίσκουμε μεταξύ άλλων στο μυελό των οστών, στο στρώμα συνδετικού ιστού των ανθρώπινων οργάνων και στο αίμα του πλακούντα. Πρόκειται για κύτταρα που έχουν την ικανότητα να διαφοροποιούνται σε ποικίλες κατευθύνσεις, έτσι που είναι δυνατό να δημιουργήσουν μια μάζα νευρικών κυττάρων, μυικών κυττάρων, επιθηλίου κλπ. Πρόκειται τέλος για κύτταρα που έχουν την ικανότητα να πολλαπλασιάζουν ταχέως τον εαυτό τους δημιουργώντας, υπό τις ανάλογες προυποθέσεις, ομάδες  - πληθυσμούς κυττάρων, ακόμα και τμήματα οργάνων.

Αυστραλοί επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αυστραλίας στο Περθ έλαβαν δείγματα φρέσκου μητρικού γάλακτος σε διάφορα στάδια γαλουχίας και, χρησιμοποιώντας εξειδικευμένες μεθόδους, ανίχνευσαν σε αυτά την παρουσία αρχέγονων κυττάρων. Ανακάλυψαν ότι όλα τα δείγματα περιείχαν από 10 χιλιάδες έως 13.5 εκατομμύρια ζωντανά τέτοια κύτταρα σε κάθε ml μητρικού γάλακτος. Κατά μέσο όρο υπήρχαν:

  • Περίπου 4 εκατομμύρια αρχέγονα ζωντανά κύτταρα σε κάθε ml από πρωτόγαλα
  • Περίπου 2 εκατομμύρια αρχέγονα ζωντανά κύτταρα σε κάθε ml μητρικού γάλακτος στους 6 μήνες από την γέννηση.
  • Περίπου 1 εκατομμύριο αρχέγονα ζωντανά κύτταρα σε κάθε ml μητρικού γάλακτος στους 12 μήνες από την γέννηση,

Ενώ δεν έλειπαν και σε δείγματα μητέρων που μελετήθηκαν στους 15 μήνες. Είναι τυχαίο που βρίσκονται εκεί; Τι ρόλο παίζουν;

Τα κύτταρα αυτά που βρέθηκαν μπορούσαν να πολλαπλασιαστούν σε καλλιέργειες στο εργαστήριο και μπορούσαν να μετατραπούν σε διαφορετικούς πληθυσμούς κυττάρων, όπως επιθηλιακά, συνδετικού ιστού ή ακόμα και οστών. Φάνηκε ότι το μητρικό γάλα περιέχει διάφορους και ποικίλους κυτταρικούς πληθυσμούς.

Οι ερευνητές δεν γνωρίζουν ακόμα κατά πόσο αυτά τα αδιαφοροποίητα κύτταρα προέρχονται από το στήθος της μητέρας ή από το αίμα της. Επιπλέον είναι άγνωστο ακόμα κατά πόσο αυτά τα κύτταρα μπορούν να ανιχνευθούν στην κυκλοφορία αίματος του παιδιού. Πρώιμες μελέτες δείχνουν να υπάρχουν κύτταρα μέσα στο τοίχωμα των πόρων και κυψελών του αδένα του μαστού τα οποία εκφράζουν αυτά τα κυτταρικά χαρακτηριστικά και ίσως «βγαίνουν» στο μητρικό γάλα.

Οι έρευνες σε αυτόν τον τομέα μόλις ξεκίνησαν. Δεν αποκλείεται σε μερικά χρόνια να διαπιστώσουμε έναν ζωτικό μηχανισμό προστασίας, αύξησης και ανάπτυξης μέσα από τα αρχέγονα κύτταρα του μητρικού γάλακτος, μια βοήθεια προς τον οργανισμό του παιδιού στην δυνατότητα αναγέννησης ιστών μετά από προσβολές του όπως λοιμώξεις και φλεγμονές. Δεν αποκλείεται ακόμα να μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε αυτήν την εύκολη πηγή τέτοιων πολύτιμων κυττάρων για μεταμοσχεύσεις και θεραπείες ασθενειών άλλων ανθρώπων.

Στην ίδια μελέτη οι ερευνητές βρήκαν και κάτι ακόμα: η συγκέντρωση τόσο του λίπους όσο και των αρχέγονων κυττάρων γινόταν μέγιστη μισή ώρα μετά το τέλος ενός γεύματος του παιδιού στο στήθος. Είναι γνωστό ότι ένα ποσοστό 20 – 25% των βρεφών που θηλάζουν αποκλειστικά κάνουν κάποια στιγμή της ημέρας ή για κάποιες ημέρες το λεγόμενο cluster feeding – μαραθώνιους θηλασμούς, δηλαδή θηλάζουν συνεχόμενα για 2 ή περισσότερες φορές ή για ώρες. Αυτό για τις περισσότερες μητέρες είναι αγχωτικό και θεωρούν ότι το μωρό δεν χορταίνει ή ότι δεν έχουν γάλα. Κι όμως, φαίνεται ότι με αυτόν τον τρόπο τα μωρά αυτά μπορεί να κερδίζουν πολλά, σε θρέψη και θερμίδες αλλά και σε άμυνα.

Από τα παραπάνω θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε τα εξής:

  1. Ίσως πρόκειται για την αρχή μιας διαπίστωσης ότι το μητρικό γάλα προσφέρει στο παιδί μια συνεχιζόμενη επί μήνες και χρόνια καθημερινή μεταμόσχευση μαζικής κλίμακας σε εκατομμύρια παιδιά!
  2. Το σίγουρο είναι ότι τα παιδιά που δεν θήλασαν ποτέ δεν λαμβάνουν ποτέ περίπου 2 – 4 εκατομμύρια αρχέγονων πολυδύναμων κυττάρων ανά ml  γάλακτος, δηλαδή περίπου 2 – 3 δισεκατομμύρια τέτοια κύτταρα την ημέρα, ή περίπου 2 τρισεκατομμύρια τέτοια κύτταρα για τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής τους που δεν θήλασαν. Μήπως έχει κάποια σημασία για την υγεία και την ανάπτυξή τους;
  3. Κανένας παρασκευαστής επεξεργασμένου βρεφικού γάλακτος αγελάδας δεν θα μπορέσει ποτέ να προσθέσει κατάλληλα για το παιδί ζωντανά κύτταρα. Το μητρικό γάλα είναι ένα ζωντανό υγρό, σε συνεχή δυναμική αλληλεπίδραση με τον οργανισμό που θρέφει – το βρέφος, ειδικά διηθημένο από τον οργανισμό της μητέρας στην κάθε χωροχρονική στιγμή ώστε να προσαρμόζεται στις εκάστοτε ανάγκες του μωρού της. Αντίθετα, το επεξεργασμένο γάλα αγελάδας για βρέφη δεν θα είναι ποτέ κάτι περισσότερο από ένα στατικό, νεκρό υγρό.
  4. Το μητρικό γάλα δεν είναι πολύ «νερουλό», «μολυσμένο» ή «άχρηστο» όπως πολλές φορές θηλάζουσες μητέρες έχουν ακούσει από το στόμα επαγγελματιών υγείας. Το πρωτόγαλα δεν το πετάμε στο νεροχύτη γιατί «είναι πράσινο» ή γιατί «έχει μικρόβια».
  5. Η τεχνητή διατροφή με ξένο γάλα δεν είναι «σχεδόν ίδια» ή «σχεδόν το ίδιο καλή» ή «ασφαλές υποκατάστατο» του μητρικού θηλασμού ή «απαραίτητη και ανώτερη» του θηλασμού μετά τους έξι μήνες της ζωής. Οι επαγγελματίες υγείας είναι καλό να είναι επαρκώς ενημερωμένοι για το θέμα προτού προτείνουν σε μια θηλάζουσα μητέρα ελαφρά τη καρδία συμπλήρωμα ξένου γάλακτος, αποθηλασμό εάν το παιδί δεν βάζει βάρος ή να μην θηλάσει εάν η μητέρα έχει πυρετό.
  6. Γονείς και επαγγελματίες υγείας απασχολούνται πολύ με το θέμα της φύλαξης βλαστοκυττάρων από το αίμα του πλακούντα κατά την γέννα, ενώ μόλις γεννηθεί το μωρό πίνει τσάι. Ας θυμηθούμε ότι για μερικές χιλιάδες ευρώ, οι γονείς συλλέγουν μονάδες πλακουντιακού αίματος, από το οποίο ικανοποιητικός αριθμός βλαστοκυττάρων θεωρείται πάνω από 20 χιλιάδες ανά ml. Ας θυμηθούμε επίσης ότι το 60 με 70% των μονάδων που συλλέγονται κρίνονται ως ακατάλληλες, δηλαδή περιέχουν λιγότερα από 20 χιλιάδες αρχέγονα κύτταρα ανά ml αίματος. Μήπως είναι εξίσου ή και περισσότερο σημαντικό το παιδί να πάρει όσο γίνεται περισσότερο και αποκλειστικά το γάλα της μάνας του από την αρχή της ζωής του;

Είμαι σίγουρος ότι ο καθένας από εμάς μπορεί να σκεφτεί και άλλες προεκτάσεις του θέματος..

Πηγή: Human Lactation Research Group, University of Western Australia, 2011.

Παπαβέντσης Στέλιος  (Παιδίατρος, M.R.C.P.C.H., D.C.H. I.B.C.L.C. )

Στοργική καθοδήγηση

Μαΐου 15, 2011

αριάδνη συμπεριφορά, οικογενειακές σχέσεις 3 σχόλια

 

 

Σύνδεσμος Θηλασμού Ελλάδος  La Leche League Greece

 

 

Πειθαρχία σημαίνει στοργική καθοδήγηση

Σαν γονείς, ο στόχος μας είναι να έχουμε τη σοφία να καθοδηγήσουμε την ανάπτυξη του παιδιού μας, έτσι ώστε να γίνει ένα ανεξάρτητο και στοργικό άτομο, το οποίο να έχει αναπτύξει στο μέγιστο τα ταλέντα του.

Η πρώτη μας μέριμνα είναι να ικανοποιήσουμε πλήρως τις σωματικές και συναισθηματικές ανάγκες του, έτσι ώστε να βάλουμε μια ασφαλή βάση πάνω στην οποία θα ξεκινήσει την ανάπτυξή του για ωριμότητα. Με το θηλασμό τού δίνουμε αυτή τη σωστή αρχή. Η σχέση του θηλασμού, αυτή καθ’αυτή, μας κάνει πιο ευαίσθητες στις ανάγκες του παιδιού μας κι έτσι βρίσκουμε τρόπους για να τις ικανοποιήσουμε γρηγορότερα και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Καθώς το παιδί μας μεγαλώνει, οι ανάγκες του αλλάζουν και σταδιακά θα πρέπει να το αφήσουμε να πάρει το δρόμο του. Αν κι αυτή η πορεία ολοκληρώνεται όταν πια ενηλικιωθεί, ξεκινάει όμως από την βρεφική ηλικία. (Επομένως αυτό το βιβλίο δεν θα ήταν πλήρες αν δεν εξέταζε το ξεκίνημα της ανεξαρτησίας ενός παιδιού.)

Πριν το μωρό σας μπει στην νηπιακή ηλικία, είναι σημαντικό να συζητήσετε με τον άνδρα σας τις απόψεις και τις ιδέες σας γύρω από την πειθαρχία, καθώς αναπτύσσετε και οι δυο σας τον προσωπικό σας τρόπο ανατροφής του παιδιού σας.

Βάζοντας τις βάσεις

Η πειθαρχία είναι ένα αναπόσπαστο μέρος όλων όσων κάνουμε για τα παιδιά μας και μαζί με αυτά. Έχοντας αναπτύξει μια φιλοσοφία για τον τρόπο ανατροφής των παιδιών και των νηπίων μέσω του θηλασμού, είμαστε τώρα έτοιμες σαν μητέρες να προχωρήσουμε στην ανάπτυξη των άλλων πτυχών της ανατροφής του παιδιού μας, καθώς εκείνο μεγαλώνει. Ο Dr Hugh Riordan, ψυχίατρος και πατέρας, λέει: «Αν κάνεις καλή δουλειά σαν μητέρα, τότε ήδη πειθαρχείς και καλά.»

Ο Dr William Sears, παιδίατρος και πατέρας 8 παιδιών, στο βιβλίο του  BECOMING A FATHER εξηγεί πώς οι γονείς ξεκινούν την πορεία της πειθαρχίας των παιδιών τους:

«Με το να είσαι διαθέσιμη και να ανταποκρίνεσαι στις ανάγκες του μωρού σου τον πρώτο χρόνο της ζωής του, μαθαίνεις να ερμηνεύεις το κλάμα του. Μαθαίνεις να προβλέπεις τη συμπεριφορά που θα ακολουθήσει μετά από κάποια συγκεκριμένα «μηνήματα» που δίνει το μωρό. Δηλαδή, μαθαίνεις να ερμηνεύεις πώς αισθάνεται το μωρό από τον τρόπο που ενεργεί. Το να μάθεις να αναγνωρίζεις τα αισθήματα του μωρού πίσω από τις πράξεις του, βάζει τις βάσεις για ένα πολύ σημαντικό μέρος της πειθαρχίας ενός μεγαλύτερου παιδιού, που είναι να μπορείς να αναγνωρίζεις τα αισθήματα που κρύβονται πίσω από τις ενέργειές του.»

Η ανάγκη για καθοδήγηση

Καθώς το μικρό παιδί μεγαλώνει χρειάζεται καθοδήγηση, διδασκαλία και κάποιες φορές συνέτιση για αν μάθει τους κανόνες της ζωής. Αν από την βρεφική ηλικία, έχουν μπει οι βάσεις μιας ασφαλούς σχέσης αγάπης και το παιδί θεωρεί τους γονείς του καλούς και ευγενικούς ανθρώπους, που ενδιαφέρονται για τους συνανθρώπους τους, τότε θα προσπαθήσει να τους μιμηθεί γιατί θέλει να ενεργεί με τον τρόπο που να τους ευχαριστεί (τις περισσότερες τουλάχιστον φορές). Καθώς μεγαλώνει, πρέπει να συνεχίσουμε να δείχνουμε σεβασμό για τα στάδια της ανάπτυξής του και να μη ζητάμε από εκείνο πράγματα πάνω από τις δυνατότητές του. Θα πρέπει επίσης να δίνουμε κάποια κατεύθυνση στην απειρία του. Το πώς μπορούμε να το κάνουμε αυτό, είναι κάτι που συχνά παρουσιάζει δυσκολίες. Για να είμαστε σε θέση να αρχίσουμε να πειθαρχούμε το παιδί μας με επιτυχία, θα πρέπει να έχουμε ξεκάθαρη ιδέα για το λόγο που το κάνουμε και για το πώς θα πρέπει να ενεργήσουμε για να το πετύχουμε. Δεν θα πρέπει να υπάρχει απότομη διακοπή στον τρόπο που καθοδηγούμε την ανάπτυξη του παιδιού μας. Από την βρεφική ηλικία, τα παιδιά χρειάζονται στοργική καθοδήγηση, που δείχνει αποδοχή στις ικανότητές τους και ευαισθησία στα αισθήματά τους.

Η Elizabeth Hormann, μια έμπειρη μητέρα και Σύμβουλος του Συνδέσμου Θηλασμού της La Leche League, γράφει τα παρακάτω για τις ανάγκες των νηπίων:

«Θέλουμε να πιστεύουμε ότι τα παιδιά μαθαίνουν τις πολιτισμένες αρετές, όπως την φροντίδα, τη συμπόνια και το ενδιαφέρον για τους συνανθρώπους μας, μόνο από το καλό παράδειγμά μας. Στην πραγματικότητα όμως, τα περισσότερα παιδιά χρειάζονται και κάτι παραπάνω. Απαραίτητα επίσης στοιχεία είναι: ένας ξεκάθαρος ορισμός αποδεκτής συμπεριφοράς, η προσδοκία μας ότι είναι σε θέση να ικανοποιήσουν αυτά τα πρότυπα και η καθοδήγησή μας όταν περιστασιακά «παραστρατούν». Μερικές φορές, χρειάζεται να βάλουμε ακόμα κι εμπόδια στον δρόμο τους… Πρέπει να βρισκόμαστε σε επιφυλακή για να μην βλάψουν άλλους ανθρώπους ή τα υπάρχοντά τους. Χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε επίσης τη διαφορά ανάμεσα στη φυσιολογική συμπεριφορά ενός νηπίου ή μικρού παιδιού κι εκείνη που είναι «απαράδεκτη» και «εκτός ελέγχου». Δεν είναι εύκολο να καθοδηγήσεις ένα μικρό παιδί όταν εκείνο θέλει να πάει προς άλλη κατεύθυνση, παρ’όλα αυτά όμως έχει ανάγκη από μας να το κάνουμε αυτό.»

Δεν κάνουμε στην πραγματικότητα κάτι πάρα πολύ διαφορετικό από αυτό που κάναμε όταν ήταν μωρό. Σεβόμασταν τις ανάγκες του και τις ικανοποιούμε, αγνοώντας τις κριτικές που δεχόμασταν ότι το κακομαθαίναμε, το παραχαϊδεύαμε ή ότι παραμελούσαμε τις δικές μας ανάγκες. Είχαμε την αυτοπεποίθηση ότι ξέραμε το μωρό μας και τον εαυτό μας καλύτερα από κάθε άλλον – και ως επί το πλείστον, αυτό ίσχυε. Αυτό είναι κάτι που δεν έχει αλλάξει. Ακόμα συνεχίζουμε να ξέρουμε τα παιδιά μας καλύτερα από κάθε άλλον. Επειδή τα ξέρουμε και τα αγαπάμε τόσο πολύ, είμαστε καλύτερα εξοπλισμένοι από κάθε άλλον, να τα καθοδηγήσουμε μέσα από τα πολύπλοκα στάδια

της ανάπτυξής τους, της εκμάθησης των κανόνων και της ωρίμανσης του χαρακτήρα τους.

Η καθοδήγηση των παιδιών μας – στοργικά – είναι ένας σημαντικός τομέας της φροντίδας που τους παρέχουμε και της βοήθειας που τους προσφέρουμε, ώστε να γίνουν στοργικά και αξιαγάπητα, όχι μόνο μέσα στην οικογένεια, αλλά και έξω από αυτήν. Μετά το θηλασμό, είναι το καλύτερο δώρο που μπορούμε να δώσουμε σε ένα μικρό παιδί. Και σαν το θηλασμό, τα ωφέλη κρατούν για μια ζωή.

Πειθαρχία και τιμωρία

Η πειθαρχία είναι μια πολύ παρεξηγημένη λέξη που συχνά συνδέεται με την τιμωρία και την στέρηση. Παρ’όλα αυτά όμως, η πειθαρχία στην πραγματικότητα αφορά την καθοδήγηση που σαν γονείς δίνουμε στοργικά στα παιδιά μας για να τα βοηθήσουμε να κάνουν το σωστό, για τους σωστούς λόγους. Να τα βοηθήσουμε δηλαδή να μεγαλώσουν και να γίνουν ασφαλή, ευτυχισμένα και στοργικά άτομα που να μπορούν να βγουν στην κοινωνία με αυτοπεποίθηση για τις ικανότητές τους να πετύχουν, σε ο,τιδήποτε επιλέξουν να καταπιαστούν.

Στο βιβλίο τους “The Discipline Book”, οι William και Martha Sears, από την επαγγελματική τους γνώση και την προσωπική τους εμπειρία από το μεγάλωμα των 8 παιδιών τους, παρουσιάζουν την προσέγγισή τους στο θέμα της πειθαρχίας:

«Η πειθαρχία βασίζεται στην υγιή σχέση γονιών και παιδιού. Για να ξέρεις πώς να πειθαρχίσεις το παιδί σου, θα πρέπει πρώτα να το γνωρίζεις και καλά.»

Συνεχίζουν εξηγώντας, ότι:

«Οι σοφοί «τηρητές της πειθαρχίας» αφιερώνουν τον χρόνο τους και την ενεργητικότητά τους στο να βρίσκονται πάντα ένα βήμα πιο μπροστά από το παιδί τους και να δημιουργούν τις συνθήκες οι οποίες προάγουν την καλή συμπεριφορά, δίνοντας στο παιδί λίγες ευκαιρίες για να συμπεριφερθεί άσχημα. Οι σοφοί «τηρητές της πειθαρχίας»:

  • μένουν δεμένοι με το παιδί τους
  • αναπτύσσουν αμοιβαία ευαισθησία μεταξύ γονιού και παιδιού
  • αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στην προαγωγή επιθυμητής συμπεριφοράς, έτσι ώστε να

      χρειάζεται λιγότερη «διορθωτική» πειθαρχία

  • γνωρίζουν καλά την αρμόζουσα συμπεριφορά για τη συγκεκριμένη ηλικία του παιδιού
  • χρησιμοποιούν χιούμορ για να προάγουν τη συνεργασία του παιδιού
  • μπορούν να «μπαίνουν στη θέση» του παιδιού και να αποτρέπουν ανεπιθύμητη συμπεριφορά.»

Όταν συζητούν το ρόλο της τιμωρίας στην πειθαρχία, το ζευγάρι Sears πιστεύει ότι θα πρέπει να χρησιμοποιείται με σοφία:

«Η συμπεριφορά ενός παιδιού που τιμωρείται, είτε πολύ συχνά, είτε πολύ αυστηρά απορρέει από το φόβο της τιμωρίας ή του «τιμωρού» και όχι από την εσωτερική ικανοποίηση που προσφέρει το να συμπεριφέρεται κανείς σωστά.»

Και με το ξύλο τί γίνεται;

Το να καταφέρει κανείς να ξεπεράσει με την εξυπνάδα του ένα αποφασιστικό νήπιο είναι παραγματικά δύσκολη υπόθεση. Οι ζαβολιές και οι εξερευνήσεις του μπορεί να φαίνονται σε κείνο αθώα διασκέδαση, αλλά στην πραγματικότητα μπορεί να είναι επικίνδυνες και αρνητικές. Είναι δική μας ευθύνη να το διδάξουμε και του βάλουμε όρια. Κάτι που έχουμε ανακαλύψει όμως, είναι ότι μακροπρόθεσμα το ξύλο σαν τρόπος πειθαρχίας ενός ανηπάκοου παιδιού, φέρνει μονάχα κλάματα, έχθρα και μια ακατανίκητη επιθυμία (που, βέβαια, οποιοσδήποτε μπορεί εύκολα να καταλάβει το λόγο) να χτυπήσει το μικρότερο αδελφάκι του. Τα παιδιά μας μαθαίνουν από το παράδειγμα που βλέπουν γύρω τους και οι γονείς είναι εκείνοι που ένα παιδί θέλει περισσότερο να μιμηθεί. Επομένως, θα πρέπει να σκεφτούμε τι είδους παράδειγμα θέλουμε να τους δώσουμε. Η τιμωρία ενός μικρού παιδιού με το ξύλο ή το χαστούκισμα συχνά εκφράζει την έλλειψη υπομονής και το θυμό του γονιού. Δεν είναι το είδος της συμπεριφοράς που θα θέλαμε να μιμηθούν τα παιδιά μας. Το ξύλο δεν βοηθάει ένα παιδί να μάθει αυτοπειθαρχία.

Η Eda LeShan, ψυχολόγος και δημοφιλής αρθρογράφος, γράφει στο βιβλίο της “When Your Child Drives You Crazy”, τα εξής:

«Είναι το ξύλο μια χρήσιμη και εποικοδομητική μορφή πειθαρχίας; Όχι, δεν είναι. Αναμφισβήτητα όχι! Μπορεί να προσφέρει αδιέξοδο στο θυμό μας και να «καθαρίζει» την ατμόσφαιρα όταν αυτή είναι βαριά και τεταμένη, αλλά δεν δίνει κανένα εποικοδομητικό μάθημα πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις, κάτι που στο κάτω-κάτω είναι και το νόημα της πειθαρχίας: ο τρόπος δηλαδή με τον οποίον προσπαθούμε να διδάξουμε τα παιδιά μας να ζουν με πολιτισμένο τρόπο με τον εαυτό τους και με τους συνανθρώπους τους…

 

Ακόμα κι όταν πιστεύουμε ότι είμαστε λογικοί με το ξύλο, ακόμα και τότε δεν δίνουμε κανένα ιδιαίτερα πολύτιμο μάθημα. Είναι σαν να λέμε για παράδειγμα: «Χρειάζεται να σε δείρω για να σε κάνω να θυμάσαι πόσο επικίνδυνο είναι να περνάς απέναντι τον δρόμο». Το μάθημα δηλαδή είναι: «Εγώ, αν και ενήλικας – ίσως ακόμα και απόφοιτος πανεπιστημίου – είμαι ανίκανος να βρω έναν άλλον τρόπο να σου μάθω τον κίνδυνο των αυτοκινήτων, από το να χρησιμοποιήσω σωματική βία». Τί απογοητευτική εικόνα του ανθρώπινου δυναμικού!»

Φυσικά, υπάρχουν κι άλλα πράγματα που κάνουν οι γονείς και που «τραυματίζουν» ένα παιδί. Η σωματική τιμωρία είναι μόνο ένα από αυτά. Οι γονείς μπορεί επίσης να υπονομεύσουν την αυτοπεποίθηση ενός παιδιού με άλλους τρόπους. Η Nancy Samalin, συγγραφέας του βιβλίου “Loving Your Child Is Not Enough”, εξηγεί:

«Τα παιδιά παίρνουν το κριτικάρισμα των γονιών τους πολύ προσωπικά. Αισθάνονται ότι κατακρίνονται από κάποιον από τον οποίον λαχταρούν το θαυμασμό του… Τα παιδιά χρειάζονται εκτίμηση και επιβράβευση, όχι αδιαφορία και κριτικάρισμα.

 

Δεν υπάρχει παιδί που να έχει υπερβολική αυτοπεποίθηση. Το παιδί σου θα γίνει πιο συνεργάσιμο, ικανό και γεμάτο αυτοπεποίθηση, αν δεν αφήνεις να περάσει ευκαιρία απαρατήρητη χωρίς να του τονίσεις αυτά που κάνει σωστά, να το επιβραβεύσεις με περιγραφικό τρόπο και να του δείξεις την εκτίμησή σου.»

Τα φυσιολογικά χαρακτηριστικά ενός νηπίου

Πολλές φορές οι γονείς δυσκολεύονται να κάνουν τη μετάβαση από το ρόλο της ικανοποίησης όλων των αναγκών ενός μωρού, στον πιο ενεργό ρόλο της ικανοποίησης των αναγκών ενός νηπίου. Με το πέρασμα του χρόνου πολλοί από εμάς χρειάστηκε να «ξεμάθουμε» κάποιες από τις μεθόδους πειθαρχίας με τις οποίες μεγαλώσαμε. Μάθαμε να χαλαρώνουμε λιγάκι, να γελάμε αρκετά και να τρέχουμε στη στιγμή, αν χρειαστεί.

Ένα μεγάλο μέρος του τρόπου ανατροφής ενός νηπίου είναι να το βοηθήσουμε στη μετάβαση του από τη βρεφική ηλικία, όπου κάθε επιθυμία του ήταν και πραγματική ανάγκη, στο στάδιο όπου σαν πιο ανεξάρτητο παιδί πια, αρχίζει να αντιλαμβάνεται τις ανάγκες των άλλων γύρω του. Στη διάρκεια αυτής της πορείας χρειάζεται να το βοηθήσουμε να μάθει ότι όλες οι επιθυμίες του δεν είναι πια απαραίτητα ανάγκες. Μάλιστα, αν κάποιες από αυτές ικανοποιηθούν, τότε αυτό θα του κάνει κακό.

Παρ’όλο που οι περισσότεροι άνθρωποι δείχνουν κατανόηση στις ανάγκες ενός νεογέννητου, το ίδιο δεν ισχύει και με ένα νήπιο ενάμιση ή δύο χρονών. Όταν μικρά χεράκια πάνε να πιάσουν μπρίζες ή να βάλουν νομίσματα στο στόμα ή να πετάξουν λάμπες κάτω, τότε οι γονείς αντιμετωπίζουν νέες δυσκολίες. Φυσικό είναι να μη θέλουμε να επικρατεί χάος ή αναρχία στο σπίτι μας, αλλά από την άλλη πλευρά χρειάζεται να αναγνωρίσουμε ότι το παιδί βρίσκεται σε ένα διαφορετικό στάδιο της ανάπτυξής του. Ένα νήπιο ανακαλύπτει τον κόσμο γύρω του και γι’αυτό θέλει να πιάσει, να αισθανθεί και να συμμετέχει σε ο,τιδήποτε βλέπει γύρω του. Είναι ένας μικρός «ντεντέκτιβ», γεμάτος περιέργεια, που εξετάζει τα πάντα. Αυτή είναι μια απόλυτα φυσιολογική συμπεριφορά για την ηλικία του. Η τιμωρία για αυτή την στάση του απέναντι στο περιβάλλον, θα ήταν τελείως ανάρμοστη και το μόνο που θα πετύχαινε είναι να το θυμώσει και να το απογοητεύσει. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι πρέπει να μείνετε αμέτοχοι. Σε αυτή τη φάση, αυτό που χρειάζεται είναι η απόσπαση της προσοχής και η σταθερή αλλά και συνάμα ήπια «ναυπήγηση» του παιδιού προς άλλη κατεύθυνση.

Όλα τα παιδιά δεν είναι τα ίδια. Με μερικά από αυτά το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να τα προειδοποιήσουμε μερικές φορές μονάχα για κάποιο απαγορευμένο αντικείμενο. Αν το παιδί μπορεί να μάθει να σέβεται κάποιο «ταμπού», χωρίς να χρειάζεται να ακούει συνέχεια γκρίνια και παρατηρήσεις και χωρίς το ίδιο να νοιώθει θυμό και απογοήτευση, τότε αυτή η μέθοδος είναι αποτελεσματική. Συνήθως όμως, είναι σοφότερο να απομακρύνουμε τα επικίνδυνα και εύθραυστα αντικείμενα.

Αν ο «εξερευνητής» σας ανακαλύψει ένα απαγορευμένο αντικείμενο, ένας καλός τρόπος για να ικανοποιήσετε την περιέργειά του είναι να καθίσετε μαζί του και να τον αφήσετε να το επεξεργαστεί, ίσως ακόμα και να το κρατήσει για λίγο στα χέρια του. Δείξτε του πώς δουλεύει το σεσουάρ για τα μαλλιά και εξηγήστε του με απλά λόγια και πολλές χειρονομίες ότι χρειάζεται να είμαστε προσεχτικοί μαζί του γιατί είναι επικίνδυνο και μπορεί να σπάσει ή να χαλάσει. Μετά αλλάξτε θέμα συζήτησης, αποσπάστε του την προσοχή και απομακρύνετέ το, κατά προτίμηση κάπου που δεν μπορεί ούτε να το δει, αλλά ούτε και να το πιάσει. (Μην ξεχνάτε όμως πόσο καλοί «ορειβάτες» είναι τα μικρά παιδιά.)

Η πρόληψη είναι η καλύτερη θεραπεία

Η φράση «η πρόβλεψη είναι η καλύτερη θεραπεία» είναι σοφή όταν προσπαθεί κανείς να αποφύγει τις διαμάχες με ένα μικρό παιδί που ενδιαφέρεται για τα πάντα. Μια μητέρα συγκεκριμένα εξηγεί ότι «όταν έχεις μικρά παιδιά, η πιο πρακτική λύση είναι να κάνεις το σπίτι σου όσο το δυνατόν πιο ασφαλές γίνεται γι’αυτά, γιατί διαφορετικά θα ξοδεύεις όλο σου τον χρόνο σε τσακωμούς μαζί τους. Το να προστατεύεις το παιδί σου από τους κινδύνους που βρίσκονται έξω από τον έλεγχό σου (όπως τα αυτοκίνητα στο δρόμο) είναι ήδη αρκετά δύσκολο, επομένως, ειδικά όταν έχεις περισσότερα από ένα παιδιά, προσπάθησε τουλάχιστον να κρατήσεις το περιβάλλον του σπιτιού όσο το δυνατόν πιο απλό γίνεται. Για παράδειγμα, μια μητέρα κρέμασε το σκουπιδοντενεκέ από το ταβάνι της κουζίνας!»

Η ίδια μητέρα συνεχίζει λέγοντας ότι «όταν έχεις να κάνεις με ένα πολύ ενεργητικό νήπιο, τότε ορισμένες φορές είναι απαραίτητο να πάρεις πολύ δραστικά μέτρα για να μην τρελλαθείς. Κάποτε θα έρθει και πάλι η στιγμή που θα μπορέσεις να ξαναβάλεις τα πόμολα στα ντουλάπια της κουζίνας! Είναι πολύ πιθανόν ότι ήδη έχεις παραχωρήσει τουλάχιστον ένα από τα χαμηλά ντουλάπια της κουζίνας στο παιδί σου. Το καλύτερο είναι να τα γεμίσεις με πραγματικά μαγειρικά σκεύη, όπως πλαστικά μπώλ και ξύλινες κουτάλες.»

Επικίνδυνες καταστάσεις

Στην περίπτωση πραγματικού κινδύνου, όπως όταν ένα μικρό παιδί μασουλάει ένα ηλεκτρικό καλώδιο ή τρέχει έξω στον δρόμο, τότε η μητέρα θα πρέπει να αφήσει τον εαυτό της να εκφράσει με όλη της τη δύναμη αυτό που αισθάνεται. Το παιδί θα καταλάβει με τον καιρό ότι αυτοί οι δικαιολογημένοι φόβοι αντιπροσωπεύουν πραγματικούς κινδύνους και θα τους αποφεύγει. Μια ξαφνική κραυγή ανησυχίας που συνοδεύεται από γρήγορα βήματα, περνάει αποτελεσματικά το μήνυμα στο μικρό παιδί, όταν είναι έτοιμο να τραβήξει το καλώδιο ή να τρέξει προς τον δρόμο.

Έτσι κι αλλιώς, για την ασφάλεια ενός μικρού παιδιού είναι καλό να έχουμε πάντα το νου μας σε αυτό. Ειδικοί παιδίατροι, που έχουν εξετάσει προσεχτικά τις μορφές ατυχημάτων σε πολύ μικρά παιδιά, πιστεύουν ότι μονάχα όταν το παιδί είναι σχεδόν τριών χρονών μπορεί να αρχίσει να μαθαίνει να προστατεύει μόνο του τον εαυτό του. Μέχρι αυτή την ηλικία μπορεί μονάχα να προστατευτεί από το άγρυπνο μάτι του ανθρώπου που το φροντίζει κι επομένως είμαστε εμείς εκείνοι που πρέπει να βεβαιωθούμε ότι τα μάτια μας βρίσκονται πάντα επάνω του.

Εξετάζοντας τις αιτίες

Όταν το μικρό παιδί σας είναι γκρινιάρικο και δεν συνεργάζεται, μπορεί να υπάρχουν διάφοροι παράγονταες που συντελούν σε αυτό. Μήπως είναι κουρασμένο; Μήπως βαριέται; Μήπως είναι πεινασμένο; Μήπως έχει υπερδιέγερση; Πολλές φορές, το να ανακαλύψουμε τις αιτίες που προκαλούν την κακή συμπεριφορά είναι κι ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγουμε παρόμοια προβλήματα στο μέλλον.

Τα μικρά παιδιά (όπως και οι ενήλικες) είναι στις πιο «κακές» τους όταν αισθάνονται πολύ κουρασμένα ή πεινασμένα. Μια μητέρα πιστεύει ότι «τα νήπια συνήθως έχουν ανάγκη ύπνου στη διάρκεια της ημέρας, αλλά από την άλλη μεριά θέλουν να συμμετέχουν σε όλα. Αν το παιδί σας είναι πραγματικά κουρασμένο, τότε σταματήστε για λίγο ο,τιδήποτε κάνετε – κλείστε τις κουρτίνες και την τηλεόραση – βάλτε ένα μαξιλάρι στο πάτωμα και ξαπλώστε και οι δυο μαζί.»

Η συμπεριφορά του παιδιού μπορεί επίσης να είναι ένα μήνυμα για τη μητέρα να σταματήσει να μιλάει στο τηλέφωνο ή με τη γειτόνισσα ή ο,τιδήποτε άλλο κάνει που την απομακρύνει από εκείνο πνευματικά ή σωματικά. Είναι καιρός να κατέβει στο επίπεδό του και να το προσέξει.

Πες αυτό που εννοείς

«Κατερίνα, έλα αμέσως στο σπίτι» της φωνάζετε για πέμπτη φορά. Η Κατερίνα αγνοεί το κάλεσμά σας και συνεχίζει να παίζει. Θέλετε πραγματικά να έρθει «αμέσως» ή δεν έχει τόσο σημασία πότε ακριβώς; Αν δεν πειράζει, τότε μην τη φωνάζετε μέχρι να έρθει η στιγμή που το εννοείτε. Τότε καλέστε τη να έρθει μια φορά. Περιμένετε κανα-δυο λεπτά και καλέστε την ξανά. Αν δεν απαντήσει, τότε πηγαίνετε εσείς κοντά της, πάρτε την αγκαλιά και φέρτε τη με χαμόγελο γρήγορα στο σπίτι. Σύντομα θα μάθει ότι εννοείτε αυτό που λέτε.

Μια από τις ιδρύτριες του Συνδέσμου Θηλασμού της La Leche League, η Edwina Froehlich λέει ότι: «κάποιες φορές για ένα δίχρονο παιδί το κάλεσμά μας να σταματήσει το παιχνίδι και να έρθει μέσα για μεσημεριανό, μπορεί να είναι υπερβολική απαίτηση. Προσπαθήστε να πάτε κοντά του δέκα λεπτά πιο πριν με κάτι υγιεινό που ξέρετε ότι του αρέσει και όταν το τελειώσει, τότε ξεκινήστε τη διαδικασία της επιστροφής στο σπίτι».

Περιορίστε την τηλεόραση

Τα τηλεοπτικά προγράμματα έχουν τη δυνατότητα να επηρεάζουν πάρα πολύ τη συμπεριφορά των μικρών παιδιών. Χρειάζεται να ελέγχετε όχι μόνο το είδος των προγραμμάτων που παρακολουθούν τα παιδιά σας, αλλά επίσης και τον χρόνο που περνούν μπροστά στην τηλεόραση. Ένα μικρό παιδί έχει ανάγκη να μάθει πράγματα από μια ποικιλία δραστηριοτήτων και αλληλεπιδράσεων. Η τηλεόραση δεν προσφέρει ευκαιρίες για τέτοιου είδους μάθηση. Επίσης, αυτά που μαθαίνουν τα παιδία σας από την τηλεόραση μπορεί να μην είναι σύμφωνα με τις αρχές της οικογένειάς σας. Τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας συνήθως δεν μπορούν να ξεχωρίσουν ανάμεσα στη φαντασία και στην πραγματικότητα, επομένως προγράμματα που περιέχουν βία μπορεί να είναι ιδιαίτερα τρομαχτικά για αυτά.

Συχνά όμως, αυτό που προκαλεί το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι αυτά που συμβαίνουν στην οθόνη της τηλεόρασης, αλλά αυτά που δεν συμβαίνουν στην οικογένεια όταν βλέπουμε τηλεόραση. Η υπερβολική τηλεόραση επηρεάζει αρνητικά τις σχέσεις επικοινωνίας των μελών της οικογένειας.

Υπάρχουν φυσικά και εκπαιδευτικά προγράμματα, ειδικά για παιδιά, τα οποία μπορεί να τα θεωρείτε αξιόλογα. Σαν γονείς έχουμε την ευθύνη να παίρνουμε αποφάσεις αφού πρώτα ενημερωθούμε. Ακόμα όμως και με τα αξιόλογα προγράμματα, χρειάζεται να αντιληφθούμε τους κινδύνους των διαφημίσεων. Ένα παιδί μπορεί να δελεαστεί και να θέλει ακριβά παιχνίδια ή τυποποιημένα προϊόντα χωρίς καμιά θρεπτική αξία, μόνο και μόνο γιατί «βομβαρδίζεται» καθημερινά από διαφημίσεις.

Εκρήξεις θυμού

Στο θέμα των εκρήξεων θυμού ενός νηπίου, η Edwina Froehlich θυμάται τις προσωπικές τις εμπειρίες:

«Οι εκρήξεις θυμού μπορεί να είναι πάρα πολύ τραυματικές για τη μητέρα αλλά και για το παιδί. Προσωπικά, αντιμετώπισα τις εκρήξεις θυμού σε δύο από τα παιδιά μου, κάτι που με δίδαξε πολλά. Με τον πρώτο γιό μου ακολούθησα τις συνηθισμένες υποδείξεις – η ξυλιά στον πωπώ, τον έκανε φυσικά να φωνάζει δυνατότερα, η προσπάθειά μου να τον μεταφέρω στο δωμάτιό του, έκανε το καλάμι μου να υποφέρει και οι αυστηρές επιπλήξεις μου δεν μπορούσαν να ακουστούν πάνω από τις στριγγλιές του. Από όλες τις συμβουλές που δοκίμασα, η αδιαφορία ήταν ίσως η καλύτερη, γιατί τουλάχιστον δεν χειροτέρευε την υστερία του παιδιού. Παρ’όλα αυτά όμως, ούτε αυτή έλυνε το πρόβλημα ή προλάμβανε τις εκρήξεις θυμού στο μέλλον. Καθώς άρχισα να ενημερώνομαι περισσότερο γύρω από τις διατροφικές ανάγκες, κατάλαβα ότι συχνά οι εκρήξεις θυμού συνέβαιναν όταν ο γιός μου πεινούσε. Πάρα πολύ σπάνια συνέβαιναν αμέσως μετά από κάποιο γεύμα. Φυσικά, την ώρα που συμβαίνει μια από τις εκρήξεις θυμού δεν μπορείς να την σταματήσεις προσφέροντας κάτι φαγώσιμο, αλλά το να καταλάβεις την αιτία σε βοηθάει να την αντιμετωπίσεις καλύτερα. Το καλύτερο ακόμα είναι ότι μπορεί να σε βοηθήσει να προλάβεις ή τουλάχιστον να μετριάσεις την έντασή της στο μέλλον.

Όταν ο μικρότερός μας γιός ήταν δυόμιση χρονών, ένας φίλος μας είχε έρθει για φαγητό το μεσημέρι. Για αρκετή ώρα ο Peter έπαιζε μόνος του. Αργότερα όμως, όταν του ζήτησα να σταματήσει κάτι που έκανε, η υπομονή του ξεπέρασε τα όριά της και είχε την πρώτη του έκρηξη θυμού! Πήγα κοντά του και κάθησα δίπλα του στο πάτωμα και τον άγγιξα απαλά. Κάθησα απλώς κοντά του και περίμενα, ψυθιρίζοντάς του «Σ’αγαπώ, μικρέ μου Peter». Πολύ γρήγορα ησύχασε κι έγειρε πάνω μου βάζοντας το πρόσωπό του στην «ποδιά» μου και στο τέλος άρχισε να κλαίει ανακουφισμένος. Όταν πέρασε η «μπόρα», είχε ξεχάσει τι ήταν αυτό που την προκάλεσε και επιστρέψαμε μαζί στην κουζίνα. Παρ’όλη τη χαρά και την ανακούφισή μου που κατάφερα να τον ηρεμήσω, προετοιμάστηκα ότι κάτι παρόμοιο θα αρχίσει να συμβαίνει και στο μέλλον. Προς μεγάλη μου έκπληξη, είχε μονάχα δυο-τρεις εκρήξεις θυμού κι αυτές ήταν ήπιες και ξεπεράστηκαν πολύ γρήγορα.»

Αν το παιδί σας έχει συχνές εκρήξεις θυμού, τότε προσπαθήστε να ανακαλύψετε αν αυτές ακολουθούν κάποιο συγκεκριμένο μοτίβο. Μήπως συμβαίνουν κάποια συγκεκριμένη ώρα της ημέρας; Όταν βρίσκεται με κάποιο συγκεκριμένο άτομο; Ποιά νομίζετε ότι είναι η αιτία που του προκαλεί το αίσθημα του θυμού και της απογοήτευσης; Μήπως μπορείτε να απομακρύνετε την αιτία; Προσπαθήστε να κάνετε κάτι για να αποφύγετε καταστάσεις που του προκαλούν αυτό το αίσθημα και το κάνουν να «εκραγεί».

Την ώρα που το παιδί σας περνάει μια από αυτές τις εκρήξεις θυμού, θα ηρεμήσει γρηγορότερα αν εσείς μείνετε ήρεμη και μη-απειλητική. Μόλις σας το επιτρέψει ακουμπήστε το απαλά και προσπαθήστε να το βοηθήσετε να την ξεπεράσει. Όταν σταματήσει να κλαίει, τότε μπορείτε να του προσφέρετε κάτι υγιεινό να φάει, αν υποψιάζεστε ότι πεινάει. Σιγουρευτείτε όμως ότι δεν είναι κάτι γλυκό γιατί αυτό μπορεί να προκαλέσει μια καινούργια έκρηξη θυμού.

Οι εκρήξεις θυμού ενός παιδιού σε κάποιο δημόσιο χώρο, δεν είναι για εκείνο δυσκολότερες από ό,τι αυτές στο σπίτι, αλλά είναι «μαρτυρικές» για το γονιό. Οι περαστικοί αμέσως εκφράζουν την αποδοκιμασία τους για το «κακομαθημένο» σας παιδί. Παρά την αμηχανία που νοιώθετε, θυμηθείτε ότι η βασική προσέγγιση για να αντιμετωπίσετε την έκρηξη θυμού είναι η ίδια: ο γονιός δεν πρέπει να αντιδράσει με θυμό, αλλά να παραμείνει ήρεμος και να μιλήσει με ήπιο κι ήρεμο τρόπο. Στην περίπτωση της έκρηξης θυμού σε δημόσιο χώρο και η μητέρα αλλά και το παιδί είναι πάρα πολύ αναστατωμένοι, το παιδί όμως είναι εκείνο που έχει τη μεγαλύτερη ανάγκη για βοήθεια. Δεν μπορεί να σταματήσει την οργή του «κατ’εντολή». Αν είναι δυνατόν, σηκώστε το και μεταφέρτε το σε κάποιο πιο απομονωμένο μέρος, όπου θα ενοχλεί και λιγότερους ανθρώπους. Ενώ βρίσκεται σε αυτή την φορτισμένη συναισθηματικά κατάσταση, κάθε προσπάθειά σας να συζητήσετε λογικά μαζί του, θα πάει χαμένη. Ίσως το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να μείνετε κοντά του και να περιμένετε με ηρεμία να το ξεπεράσει.

Το παιδί που δαγκώνει

Τί γίνεται με το παιδί που δαγκώνει και χτυπάει; Αυτό είναι ένα συχνό, αλλά ιδιαίτερα δύσκολο πρόβλημα, ειδικά όταν υπαρχουν γύρω κι άλλα παιδιά. Η συγγραφέας Norma Jane Bumgarner στο βιβλίο της MOTHERING YOUR NURSING TODDLER, αναφέρει την παρακάτω ιστορία:

«Πριν από δύο χρόνια, σε μια συνάντηση του Συνδέσμου Θηλασμού της La Leche League, ένα κακομαθημένο και παραμελημένο τερατάκι κάποιας άλλης μητέρας δάγκωσε την πανέμορφη, καλοαναθρεμένη και τέλεια κορούλα μου – ή κάπως έτσι ήταν η εντύπωση που μου δημιουργήθηκε τότε! Καθώς παρηγορούσα το μωρό μου, έριχνα μοχθηρές ματιές προς την κατεύθυνση της μητέρας του μικρού «ενόχου», χωρίς να κάνω καμιά προσπάθεια να κρύψω τα αισθήματα που όλοι έχουμε όταν κάποιος χτυπήσει το παιδί μας.

 

Σαν απόδειξη ότι υπάρχει δικαιοσύνη σε αυτόν τον κόσμο, το επόμενο παιδί μας βγήκε ένα από αυτά, που όχι μονάχα δαγκώνουν, αλλά το κάνουν με τον πιο επίμονο και επικίνδυνο τρόπο που έχω ποτέ συναντήσει. Αυτή ήταν μια από τις πιο δύσκολες εμπειρίες που έχω αντιμετωπίσει ποτέ στη ζωή μου και την έκαναν ακόμα δυσκολότερη οι μητέρες που αντιδρούσαν με τον ίδιο τρόπο που αντέδρασα κι εγώ πριν από δύο χρόνια.»

Φυσικά, όταν αντιληφθούμε ότι το παιδί μας δαγκώνει, τότε χρειάζεται να είμαστε συνέχεια προσεκτικές και έτοιμες να μεσολαβήσουμε, απομακρύνοντάς το γρήγορα και με αποφασιστικότητα. Η ταχύτητα είναι πρωτεύουσας σημασίας. Οι φωνές, το ξύλο και το να δαγκώσετε κι εσείς το παιδί σας για να του δείξετε πώς είναι, δεν λύνουν το πρόβλημα. Μια μητέρα γράφει: «Τα νήπια πολύ συχνά αντιδρούν με «στοματικό» τρόπο. Χρησιμοποιούν το στόμα τους για να νοιώσουν, να δείξουν την αγάπη τους, να δοκιμάσουν κάτι, να φιλονικήσουν και έτσι χρειάζονται χρόνο και ωριμότητα για να καταλάβουν ότι κάποιες από αυτές τις αντιδράσεις δεν είναι αποδεκτές. Εν τω μεταξύ, συνεχίστε να δείχνετε στο παιδί σας την αγάπη σας, να το αγκαλιάζετε, να το βοηθάτε να ξεπεράσει τις δύσκολες στιγμές και να θυμάστε ότι κι αυτή είναι μια φάση που με τον καιρό θα περάσει».

Αν το παιδί σας καταφεύγει στο δάγκωμα όταν έρχεται αντιμέτωπο με ομάδες παιδιών, τότε μπορεί να χρειαστεί για λίγο να αποφύγετε ένα τέτοιο περιβάλλον. Βοηθήστε το να καταφέρει να συναναστρέφεται με επιτυχία με ένα μόνο παιδί τη φορά, κάτω πάντα από το άγρυπνο βλέμμα σας.

Όταν ο ύπνος δεν έρχεται να πάρει το παιδί

Για ορισμένες οικογένειες η ώρα της προετοιμασίας του ύπνου είναι πηγή εκνευρισμού και απογοήτευσης, που καταλήγει να νοιώθουν όλοι ξεθεωμένοι και απεγνωσμένοι, καθώς πηγαίνουν να κοιμηθούν. Η προετοιμασία ενός «σχεδίου δράσης» μπορεί να βοηθήσει στο να αποφευχθούν οι «καταστροφές»! Παρ’όλο που μπορεί να μην είναι ζωτικής σημασίας για ένα παιδί προσχολικής ηλικίας να πηγαίνει για ύπνο κάθε βράδυ μια συγκεκριμένη ώρα, επειδή δεν χρειάζεται να ξυπνήσει νωρίς την επομένη, είναι καλή ιδέα όμως να υπάρχει κάποια ρουτίνα στην προετοιμασία του ύπνου.

Μην καθορίσετε την ώρα του ύπνου πάρα πολύ νωρίς, γιατί το παιδί δεν θα είναι ακόμα αρκετά νυσταγμένο για να κοιμηθεί. Τα παιδιά μπορούν να κοιμηθούν μονάχα για ένα συγκεκριμένο αριθμό ωρών. Επομένως, αν το παιδί σας κοιμηθεί από τις επτά, τότε πιθανότατα θα ξυπνήσει στις πέντε τα ξημερώματα, γεμάτο ενεργητικότητα. Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα!

Όταν έρθει η ώρα του ύπνου, κάντε την γλυκειά, ήρεμη και χωρίς βιασύνη. Ένα ζεστό μπάνιο, με ευκαιρίες για παιχνίδι στην μπανιέρα, κάτι θρεπτικό – όπως ένα μήλο – πριν το πλύσιμο των δοντιών και μετά ένα ήρεμο παραμύθι καθώς κουλουριάζεστε και οι δυο σας κάτω από τα σκεπάσματα, θα βοηθήσουν το παιδί σας να κοιμηθεί. Μπορεί να θέλει να μείνετε μαζί του για λίγο και φυσικά θα πρέπει να το κάνετε. Το να μείνει κανείς μόνος του είναι τρομαχτικό!

Μια ματιά στο μέλλον

Όσο τα παιδιά σας μεγαλώνουν, τόσο η πειθαρχία γίνεται και δυσκολότερη. Τα παιδιά θα συνεχίσουν να ασκούν πίεση και να δοκιμάζουν τα όρια που τους βάζετε, μέχρι τα εφηβικά τους χρόνια. Αν όμως γνωρίζουν ότι είσαστε σταθερή, συνεπής και στοργική, καθώς επίσης ότι τους έχετε εμπιστοσύνη, τότε η πειθαρχία θα είναι ευκολότερη.

Όταν βάζετε όρια σε ένα μεγαλύτερο παιδί, τότε κάποιες φορές μπορεί να θυμώσει πολύ μαζί σας. Θα το ξεπεράσει όμως γρηγορότερα αν ξέρει ότι το αγαπάτε πραγματικά. Δείξτε του την αγάπη σας έμπρακτα, ακόμα κι όταν χρειάζετε να του πείτε «όχι». Ο Dr Ross Campbell, συγγραφέας του βιβλίου «Πώς να Απαγάτε Πραγματικά το Παιδί Σας», μας υπενθυμίζει ότι: «Το πιο σημαντικό στοιχείο για να έχετε ένα παιδί που συμπεριφέρεται σωστά είναι να το κάνετε να αισθανθεί ότι το αγαπούν».

Ότι κι αν γίνει, να θυμάστε ότι κάθε παιδί είναι ένα ξεχωριστό άτομο, κι ότι δεν μπορούμε να εφαρμόζουμε τους ίδιους κανόνες σε όλα τα παιδιά. Ακολουθώντας αυτού του είδους την πειθαρχία, αν έχετε για το μικρό σας παιδί τη βαθειά γνώση που καλλιεργεί η σχέση του θηλασμού κι αν είσαστε ξεκάθαρη μέσα σας για το τι πραγματικά σημαίνει πειθαρχία, τότε μπορείτε με ασφάλεια να ακολουθήσετε το ένστικτό σας σαν γονιός. Η Norma Jane Bumgarner πιστεύει ότι: «Σαν γονείς η δουλειά μας δεν είναι μόνο να φροντίζουμε τα παιδιά μας, αλλά και να τα βοηθήσουμε να μάθουν να φροντίζουν τους εαυτούς του». Μια άλλη μητέρα σχολιάζει: «Μέσα από αυτόν τον τρόπο πειθαρχίας θα βγουν γιοί και κόρες που θα είναι έτοιμοι να ικανοποιήσουν τις ανάγκες των εγγονών μας, με υγιή και ωραίο τρόπο, έτσι ώστε θα δούμε να γεννιέται μια καινούργια εποχή με τρυφερά άτομα που μεγαλώνουν με ευγενικό τρόπο».

Όταν γεννηθεί το παιδί σας, αφιερώνεστε στην ολοκληρωτική ικανοποίηση των αναγκών του – το θηλάζετε όταν πεινάει και το κρατάτε αγκαλιά για όσο το χρειάζεται και του αρέσει. Καθώς μεγαλώνει, χρειάζεται λιγότερη αγκαλιά και περισσότερη κοινωνικότητα. Έτσι ολοένα και πιο συχνά το βάζετε μέσα στη μέση στην οικογένεια. Καθώς οι μέρες, οι εβδομάδες και οι μήνες περνούν, γίνεται ολοένα και πιο ανεξάρτητο: αρχίζει να πιάνει μόνο του μπουκιές φαγητού και να τις βάζει στο στόμα του. Κι έτσι μια μέρα μπορεί να τρώει μόνο του, χρησιμοποιώντας με αξιοπρέπεια και σιγουριά το κουτάλι, αν και περιστασιακά θα καταφέρει να προκαλέσει μια θεαματική ακαταστασία γύρω του! Τώρα πια πίνει από το κύπελλο και καθώς οι μήνες περνούν έρχεται στο στήθος μόνο για λίγες γουλίτσες πριν τον ύπνο. Είσαστε πάντα κοντά του όταν σαν χρειάζεται. Δεν αποσύρετε απότομα την αγάπη που εκφράσατε στη αρχή με τη ζεστασιά και τη στενή σχέση που πρόσφερε ο θηλασμός και αργότερα με άλλους τρόπους. Αισθάνεται ασφάλεια γνωρίζοντας ότι μπορεί αν θελήσει να καταφύγει για λίγο στην βρεφική ηλικία κι έτσι τολμάει να προχωρήσει όλο και πιο πολύ προς την παιδική ηλικία και στο τέλος (εκ των υστέρων, πιο γρήγορα από ό,τι το περιμένατε) παύει να είναι πια μωρό. Πριν το πολυκαταλάβετε, θα έρθει η στιγμή για να πάει σχολείο, αποχαιρετώντας σας με χαμόγελο.

Τα χρόνια περνούν και παρ’όλο που το μεγάλωμα των παιδιών γίνεται κάπως πιο εύκολο, έχει πάντα τις δυσκολίες του και ταυτόχρονα το ενδιαφέρον του. Τα παιδιά μας δεν θα σταματήσουν ποτέ να μας χρειάζονται, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο – πάλι καλά! Πρέπει όμως να μάθουμε πότε πρέπει να κρατάμε κάποια απόσταση και πότε να προσφέρουμε τη βοήθειά μας. Κάποια μέρα το αγοράκι μας μπορεί να στέκεται δίπλα στη γυναίκα του, καθώς εκείνη θηλάζει το μωρό τους ή η κορούλα μας, μοιάζοντας τόσο πολύ στη μητέρα της, μπορεί να θηλάζει με περιφάνεια το δικό της μωρό. Όλη η φροντίδα, οι ανησυχίες, ο χρόνος και η απεριόριστη υπομονή που τους δώσαμε, θα έχουν πιάσει τόπο. Άξιζε και με το παραπάνω όλος ο κόπος μας!

Με τη γεμάτη κατανόηση καθοδήγηση από μέρους σας, το παιδί σας θα μεγαλώσει σταδιακά από την εξάρτηση στην ανεξαρτησία και πάντοτε με αγάπη, που είναι αναφαίρετο δικαίωμά του και που ο κόσμος μας έχει μεγάλη ανάγκη από αυτήν.

Σημείωση: Αντίγραφα των βιβλίων που αναφέρονται, υπάρχουν στις δανειστικές βιβλιοθήκες των Ομάδων.

Η μετάφραση είναι από το Κεφάλαιο 15 “Discipline is Loving Guidance” του WOMANLY ART OF BREASTFEEDING, 2003 -     ©  LLLI.

 

 

Μετάφραση: Φλωρεντία ΧρυσικούΦΧ/LovingGuidance-GR/03-06

Older Entries

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 81 other followers