Συνήθως, το σύμπτωμα ή τα συμπτώματα κάποιου παιδιού είναι αυτό που κινητοποιεί τους γονείς να αναζητήσουν τη βοήθεια ενός ειδικού, σχετικά με τον τρόπο που έπρεπε να χειριστούν το συγκεκριμένο σύμπτωμα ή πρόβλημα. Είναι πολλοί οι γονείς, οι οποίοι δυσκολεύονται να έρθουν σε επαφή με έναν ψυχολόγο

γιατί δυσκολεύονται να παραδεχτούν ότι το παιδί τους είναι πιθανό να έχει κάποιο πρόβλημα. Και πολλοί καλά κάνουν!

Ευτυχώς, υπάρχει τρόπος να αντιμετωπίσουμε το σύμπτωμα – γονείς και ειδικοί – με μια εντελώς διαφορετική ματιά. Ένα παιδί αναπτύσσεται, εξελίσσεται, μεγαλώνει, συμπεριφέρεται, συμμορφώνεται, «ταιριάζει» μέσα στην οικογένεια και ανάλογα με τη φάση στην οποία βρίσκεται μια οικογένεια. Έτσι, το πρώτο παιδί είναι εντελώς διαφορετικό από το δεύτερο παιδί.

Το ένα παιδί είναι πιο υπεύθυνο ή ώριμο, ενώ το άλλο πιο πρόσχαρο και κοινωνικό. Το ένα παιδί είναι πιο ανεξάρτητο, ενώ το άλλο έχει ανάγκη περισσότερη φροντίδα. Η συμπεριφορά (ή το σύμπτωμα) του ενός μέλους γίνεται λειτουργία και ερέθισμα για τη συμπεριφορά των υπόλοιπων μελών της οικογένειας, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας ιδιαίτερης και μοναδικής οικογενειακής διεργασίας.

Έτσι, το «πρόβλημα» ή «σύμπτωμα» ενός μέλους είναι υπόθεση όλης της οικογένειας. Είναι άσκοπη και αδύνατη η κατανόηση της συμπεριφοράς – ευχάριστη ή δυσάρεστη – ενός μέλους της οικογένειας, ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά των υπόλοιπων μελών.

Ο στόχος, λοιπόν, δεν είναι ο χαρακτηρισμός ενός παιδιού ως «προβληματικού», αλλά η ανάδειξη των υγιών και λειτουργικών στοιχείων και των παιδιών και των γονιών. Το σύμπτωμα στο παιδί θα αποτελέσει κίνητρο για τους γονείς να αναρωτηθούν για τη δική τους πορεία, αφού το παιδί αναπτύσσεται στην οικογένεια, το συναισθηματικό κλίμα της οποίας καθορίζεται από την ποιότητα της σχέσης του συζυγικού ζευγαριού. Το σύμπτωμα θα γίνει μια ευκαιρία για βελτίωση του τρόπου επικοινωνίας του ζευγαριού, των αδερφιών, όλης της οικογένειας.

Τριανταφυλλιά Χαρίλα,
Ψυχολόγος, MSc Εργασιακή Υγεία,
Ειδίκευση στη Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία
Τηλ. Επικοινωνίας 210.9956190

Πηγή

Πως αντιμετωπίζεται η παιδική παχυσαρκία;

Απαραίτητη προϋπόθεση για την αντιμετώπιση της παιδικής παχυσαρκίας είναι η πληροφόρηση και η εκπαίδευση των ενηλίκων – των γονιών και των εκπαιδευτικών – από τους ειδικούς επιστήμονες διαιτολόγους. Επιτυχής αντιμετώπιση θεωρείται η υιοθέτηση μιας ισορροπημένης διατροφής και καθημερινής σωματικής δραστηριότητας ως τρόπου ζωής. Οι γονείς πρέπει να ενθαρρύνουν και να υποστηρίζουν ψυχολογικά τα παιδιά τους, να τα επιβραβεύουν και όχι να τα επικρίνουν. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να βρίσκουν ενδιαφέροντες τρόπους εκμάθησης των σωστών διατροφικών συνηθειών στα παιδιά. Γι’ αυτό είναι σημαντικό, τόσο οι γονείς όσο και οι εκπαιδευτικοί να ενημερώνονται σωστά και συνεχώς από τους επιστήμονες διαιτολόγους.

Ισορροπημένες Διατροφικές Συνήθειες

Οι ισορροπημένες διατροφικές συνήθειες αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση, τόσο για την ομαλή σωματική και διανοητική ανάπτυξη των παιδιών, όσο και για την πρόληψη των ασθενειών στην ενήλικη ζωή. Η αντιμετώπιση πρέπει να αρχίσει νωρίς, μετά τα 2 χρόνια, και να στοχεύει στη διατήρηση του βάρους. Θεωρείται αδυνάτισμα το να ψηλώνει το παιδί χωρίς να αυξάνει το βάρος του. Αυστηρές δίαιτες που προκαλούν ταχεία απώλεια βάρους πρέπει να αποφεύγονται, μιας και εμποδίζουν την ομαλή σωματική και διανοητική ανάπτυξη των παιδιών.

Σε γενικές γραμμές, καθημερινά, το σύνολο των τροφών που καταναλώνει ένα παιδί θα πρέπει να μοιράζεται σε 3 κύρια γεύματα (πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό) και 2-3 σνακ. Είναι σημαντικό να υπάρχει κάποιο πρόγραμμα στις ώρες των γευμάτων. Η κατανάλωση των γευμάτων θα πρέπει να γίνεται στο τραπέζι της κουζίνας ή στην τραπεζαρία σε ήρεμο κλίμα, μακριά από την τηλεόραση ή τον υπολογιστή, και όσο πιο συχνά γίνεται μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Μεταξύ των γευμάτων, το πρωινό έχει ιδιαίτερη σημασία και δεν πρέπει να παραλείπεται. Κι αυτό γιατί είναι δύσκολο για τον οργανισμό να ανταπεξέρθει στις δραστηριότητες της ημέρας χωρίς την απαραίτητη ενέργεια από τα φαγητά. Έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά που δεν καταναλώνουν πρωινό κάνουν περισσότερα λάθη σε εξετάσεις από ότι τα παιδιά που καταναλώνουν.

Οι διατροφικές συστάσεις για παιδιά μεγαλύτερα των 2 ετών δεν διαφέρουν σημαντικά από αυτές των ενηλίκων και γι’ αυτό αφορούν όλη την οικογένεια:

Κατανάλωση φρούτων και λαχανικών (κατά προτίμηση εποχιακών) καθημερινά
Κατανάλωση άπαχου κρέατος (μοσχάρι, κοτόπουλο χωρίς πέτσα)
Κατανάλωση ψαριού και όσπριων τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα
Χρήση ελαιόλαδου ως κύριο λίπος και στο μαγείρεμα
Περιορισμός τροφίμων και ποτών που περιέχουν ζάχαρη όπως γλυκά, αναψυκτικά και χυμοί.

Σωματική Δραστηριότητα

Η ισορροπημένη διατροφή πρέπει να συνοδεύεται πάντα από καθημερινή σωματική δραστηριότητα. Τα παιδία πρέπει να ασκούνται όχι μόνο για τον έλεγχο του βάρους τους αλλά και για την υγεία τους. Επιπλέον, έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά που ασκούνται υιοθετούν πιο εύκολα υγιείς συμπεριφορές (π.χ. αποφυγή του καπνίσματος, αλκοόλ και χρήση ναρκωτικών ουσιών) και έχουν καλύτερη απόδοση στο σχολείο.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προτείνει 60 λεπτά άσκησης την ημέρα για όλα τα παιδιά πάνω από 2 χρονών. Η προτεινόμενη αυτή διάρκεια μπορεί να επιτυγχάνεται και αθροιστικά π.χ. τέσσερις φορές από 15 λεπτά. Σωστή σωματική δραστηριότητα είναι αυτή που προσφέρει ευχαρίστηση στο παιδί και δεν γίνεται με καταναγκαστικό τρόπο. Ένας τρόπος αύξησης της σωματικής δραστηριότητας είναι η αύξηση της κίνησης στην καθημερινότητα των παιδιών (π.χ. περπάτημα από και προς το σχολείο αντί για μετακίνηση με το αυτοκίνητο, σκάλες αντί για ασανσέρ, συμμετοχή στις δουλειές του σπιτιού). Ένας άλλος τρόπος είναι η ενασχόληση με την άσκηση να γίνεται ως παιχνίδι. Τα κλασικά παιχνίδια των παιδιών όπως το κυνηγητό, το κρυφτό, το σκοινάκι, τα λάστιχο και τα μήλα αποτελούν καλές ευκαιρίες για άσκηση επίσης. Ο καλύτερος τρόπος άσκησης φυσικά, είναι η υιοθέτηση τακτικής άθλησης 2 ως 3 φορές την εβδομάδα (ποδόσφαιρο, μπάσκετ, κολύμπι, ποδήλατο, χορός). Αξίζει τέλος να σημειωθεί ότι καίριας σημασίας είναι και ο περιορισμός των καθιστικών δραστηριοτήτων όπως η παρακολούθηση τηλεόρασης και η χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή.

Πηγή: Ιάτορ  24 Ιανουαρίου 2012  Συγγραφέας: Ευγενία Καραγιαννίδου

90% των Ελλήνων αναφέρουν πως τιμωρούν τα παιδιά τους και 60% αναφέρουν πως επιβάλλουν και σωματικές και ψυχολογικές ποινές στα παιδιά τους (Κρασανάκης, 1992).

Η τιμωρία είναι

“η ποινή που επιβάλλεται για κάποια αξιόποινη πράξη.” (Παγουλάτος)
“ένα είδος προστίμου το οποίο επιβάλλεται σε κάποιο πρόσωπο για την ανάρμοστη συμπεριφορά του ή για την παράβαση ορισμένων κανόνων, τους οποίους οφείλει να τηρεί.” (Κρασανάκης)
“κάθε δυσάρεστο γεγονός που επισυμβαίνει αμέσως μετά την εκτέλεση μιας πράξης κι έχει σα συνέπεια την αποδυνάμωση της πράξης αυτής.” (Leslie).

Αποτελέσματικότητα της Τιμωρίας

Αν εφαρμοστεί με σύνεση, μπορεί να αποτελέσει λύση τελευταίας ανάγκης, μόνο σαν κατασταλτικό, πυροσβεστικό μέσο, κι αυτό γιατί;
Η τιμωρία δεν μαθαίνει στο παιδί τι να κάνει και πώς να το κάνει. Συνεπώς, δεν έχει μορφωτική αξία και κανένας κακός χαρακτήρας δεν έγινε καλός μόνο με την τιμωρία.
Αντίθετα, η ενίσχυση των θετικών συμπεριφορών του παιδιού, σε συνδυασμό με ήπιες τιμωρίες, όταν είναι απαραίτητες, αποτελεί ισχυρό μέσο σφυρηλάτησης του χαρακτήρα του παιδιού.

Είδη Τιμωρίας και η επικινδυνότητά τους

Σωματική τιμωρία.
Ιδιαίτερα επικίνδυνη στο να δημιουργήσει άβουλα, φοβισμένα και επιθετικά παιδιά. Ωστόσο, άλλο η συστηματική σωματική τιμωρία κι άλλο η απώθηση, η σωματική καθοδήγηση του παιδιού στο χώρο.
Τεχνική του διαλείμματος.
Απομάκρυνση του παιδιού μέχρι να ηρεμίσει και να συμμορφωθεί. Σχετικά ακίνδυνη, αν το παιδί αποφασίζει πότε θα επιστρέψει κι αν του κάνουμε σαφές πως δεν αποδοκιμάζουμε το ίδιο αλλά τη συμπεριφορά του.
Απειλές για φαντάσματα, δράκους κτλ.
Μπορούν να αποτελέσουν εκλυτικά αίτια φοβιών και άλλων αγχωδών διαταραχών στα παιδιά και τα κάνουν να νιώθουν απροστάτευτα.
Απαγόρευση πρόσβασης σε παιχνίδια, τηλεόραση κ.τ.λ.
Σχετικά ακίνδυνη τακτική αρκεί τα αντικείμενα των οποίων την πρόσβαση απαγορεύουμε στο παιδί δεν αποτελούν σύμβολα της αγάπης μας για αυτό.
Ανάθεση αντιγραφής ή αποστήθισης κειμένων.
Δίνουν το μήνυμα στα παιδιά πως μάθηση=αγγαρεία.

Σε κάθε περίπτωση το παιδί πρέπει να νιώθει ότι το σεβόμαστε, ότι τιμωρούμε τη συμπεριφορά του κι όχι την προσωπικότητά του, ότι η τιμωρία είναι η φυσική συνέπεια της πράξης του κι όχι η εκδήλωση της απόρριψής του από μας. Τέλος, όσο περισσότερο ενισχύουμε το παιδί με επαίνους και πράξεις για τις θετικές του συμπεριφορές τόσο λιγότερο θα χρειαστεί να το τιμωρούμε για τις αρνητικές του.

πηγή

1. ΑΝ ΠΡΟΚΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΦΟΡΑ, ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΧΩΜΕΝΟΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ, ΟΠΟΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΔΟΣΟΥΝ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΤΟΥΣ. ΜΕΙΝΕΤΕ ΗΡΕΜΟΙ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΘΕΙΤΕ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ, ΟΠΩΣ ΤΑ ΨΩΝΙΑ Ή Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΚΟΜΜΩΤΗΡΙΟ.
2. ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΙΑ ΩΡΑ ΠΡΙΝ. ΟΜΩΣ, ΜΗΝ ΤΟ ΣΥΖΗΤΑΤΕ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥ,ΟΥΤΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΚΑΤΙ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ. ΠΕΙΤΕ ΑΠΛΩΣ «ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΓΙΑΤΡΟ ΝΑ ΤΟΥ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΤΑ ΔΟΝΤΑΚΙΑ ΣΟΥ» ΚΙ ΑΦΗΣΤΕ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΣΕ ΜΕΝΑ.
3. ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ, ΕΙΔΙΚΑ ΑΝ ΞΕΡΕΤΕ ΟΤΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ ΔΕ ΣΥΝΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΕΥΚΟΛΑ, ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΚΑΤΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ-ΟΠΩΣ ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ-ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΔΩΣΕΤΕ ΣΑΝ ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΣΗ ΕΑΝ ΦΑΝΕΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΜΟ. ΣΥΝΕΝΝΟΗΘΕΙΤΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ ΟΤΙ ΘΑ ΤΟ ΠΑΡΕΙ ΜΟΝΟ ΑΝ ΚΑΘΙΣΕΙ ΦΡΟΝΙΜΑ-ΚΑΙ ΤΗΡΕΙΣΤΕ ΤΟ!
4. ΠΟΤΕ ΜΗ ΣΥΖΗΤΑΤΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΓΙΑ ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΣΑΣ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟ ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΟ ΠΩΣ ΘΑ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΦΟΒΑΤΑΙ-ΚΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΜΕΝΟ ΟΤΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΟΝ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟ, ΚΑΤΑΛΗΓΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ!!!
5. ΠΟΤΕ ΜΗ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΕ ΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΦΟΒΕΡΙΣΕΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ. ΠΟΛΛΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΛΕΝΕ «ΑΝ ΔΕ ΦΑΣ/ΑΝ ΔΕ ΚΑΤΣΕΙΣ ΦΡΟΝΙΜΑ ΘΑ ΣΕ ΠΑΩ ΣΤΟΝ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟ». ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΑΥΤΟ, ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ, ΘΑ ΤΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ ΣΑΝ ΜΙΑ ΦΟΒΕΡΗ ΤΙΜΩΡΙΑ.
6. ΦΡΟΝΤΙΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ. ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΘΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ. ΜΕΧΡΙ ΤΑ 6, ΠΛΕΝΕΤE ΕΣΕΙΣ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ.ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΣΩΣΤΑ.
7. ΞΕΚΙΝΗΣΤΕ ΤΙΣ ΑΝΑ6ΜΗΝΟ ΦΘΟΡΙΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΗΛΑΝΤΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΕΤΩΝ. ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΩΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΑΣ.
8. ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΝΑ ΠΟΝΕΣΕΙ Ή ΝΑ ΕΝΟΧΛΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΔΟΝΤΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΠΑΤΕ ΣΤΟΝ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟ. ΟΙ ΤΑΚΤΙΚΟΙ ΕΛΕΓΧΟΙ ΠΡΟΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΑΠΟ ΔΥΣΑΡΕΣΤΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ. ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΟΝΑΣ ΠΟΥ ΙΣΧΥΕΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥΣ.
9. ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΕΨΗ, ΜΕΙΝΕΤΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΧΩΡΟ, ΚΑΠΟΥ ΠΙΟ ΜΑΚΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΚΟΥΓΕΣΤΕ Ή ΝΑ ΣΑΣ ΒΛΕΠΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥ. ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙ Πως ΕΙΣΤΕ ΕΚΕΙ.
10. ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΦΟΡΕΣ, ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΕΝΕΤΕ ΠΙΣΩ, ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΑΝΑΜΟΝΗΣ. ΕΧΕΙ ΠΑΡΑΤΗΡΗΘΕΙ ΠΩΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΤΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΑΠ ΕΞΩ, ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΧΑΛΑΡΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΜΑ!ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ, Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΓΟΝΙΟΥ, ΑΝ ΚΑΙ ΤΗ ΖΗΤΟΥΝ, ΑΓΧΩΝΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ!!!!

Οδοντιατρείο Dynamic Smile

Ένα από τα πιο κοινά θέματα προβληματισμού και κάποτε-κάποτε απόγνωσης των γονιών είναι οι σχέσεις των παιδιών μεταξύ τους. Οι σχέσεις των αδελφών και των φίλων. Είτε πρόκειται για αδέρφια είτε για φίλους οι διενέξεις και ο θυμός που πολλές φορές μπορεί να καταλήξουν σε «μάχες»είναι κάτι πολύ συχνό και το συναντάμε σε κάθε σπίτι, σε κάθε χώρο που υπάρχουν πάνω από ένα παιδιά.

Αυτό το τόσο συνηθισμένο φαινόμενο «οι τσακωμοί των αδελφών» αντιμετωπίζεται πολύ συχνά με λανθασμένες συμπεριφορές από τους γονείς και γενικότερα τους ενήλικες ακόμη και τους παιδαγωγούς.  Οι επεμβάσεις συχνά είναι τέτοιες που όχι μόνο δεν σταματούν τις διενέξεις, αντίθετα έχει παρατηρηθεί ότι οι επεμβάσεις των ενηλίκων αυξάνουν τον ανταγωνισμό, καλλιεργούν τις αιτίες τις διένεξης, και ενσπείρουν τη διχόνοια ακόμη περισσότερο με ύπουλους και κρυφούς τρόπους, όχι ηθελημένα βέβαια.

Συχνά οι γονείς αναρωτιούνται τι φταίει και τα δικά τους τα παιδιά τσακώνονται ή τι δεν έχουν κάνει οι ίδιοι σωστά ώστε να μην έχουν εμπνεύσει την αγάπη των αδελφών.  Βιώνοντας ενοχικά την όλη ιστορία επεμβαίνουν με μόνο και κύριο στόχο το σταμάτημα του τσακωμού. Το θέμα δεν είναι να σταματήσουμε το τσακωμό.  Αυτό μπορεί να γίνει εύκολα με αποπροσανατολιστικούς χειρισμούς ιδιαίτερα στα παιδιά μικρής ηλικίας.  Το  ζητούμενο είναι να ασχοληθούμε περισσότερο με το στόχο του καυγά και όχι με τον ίδιο τον καυγά.  Χρειάζεται κατ’ αρχήν να αναρωτηθούμε για το στόχο, χωρίς να σπεύσουμε να βγάλουμε συμπεράσματα επιφανειακά. Τσακώνονται άραγε γιατί πιστεύουν πως μόνον όταν κερδίζεις είσαι σημαντικός ή μήπως γιατί νιώθουν πόνο και απογοήτευση και θέλουν να κάνουν και τον άλλο να νιώσει το ίδιο εκδικούμενα;  Μήπως γιατί έτσι διασκεδάζουν, ή γιατί έτσι μαθαίνουν να διεκδικούν;  Μήπως γιατί νοιώθουν αδικημένα και αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να κερδίσουν τη δικαίωση ή για κάτι άλλο;  Ότι κι αν είναι, χρειάζεται να κατανοήσουμε ότι η συμπεριφορά αυτή, όπως όλες άλλωστε, έχει φανερούς και κρυφούς στόχους.  Καλό είναι να τους εντοπίσουμε και τους δύο.  Δεν είναι πάντοτε εύκολο για κάποιον που δεν είναι εξοικειωμένος με τεχνικές και διαγνώσεις. Ούτε πολύ περισσότερο είναι βοηθητικό να ρωτήσουμε τα παιδιά να μας πουν το στόχο του καυγά τους.  Ίσως είναι σε θέση να εντοπίσουν τον επιφανειακό στόχο, αδυνατούν όμως να γνωρίζουν συνειδητά τον εσωτερικό τους στόχο. Ένα είναι βέβαιο.  Κρυφός ή φανερός ο στόχος είναι λανθασμένος.   Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι χρειάζεται να καταφέρουμε να τον αλλάξουμε  ώστε να βοηθήσουμε τα παιδιά, να βρουν λύσεις μέσα από άλλες επιλογές.  Αυτό επιτυγχάνεται κατά ένα μεγάλο ποσοστό ακολουθώντας τις παρακάτω παραινέσεις.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

• Μην παίρνετε θέση.  Αυτό δυναμώνει τον ανταγωνισμό.

• Δώστε τους την επιλογή να χωριστούν για λίγο πηγαίνοντας σε  διαφορετικά δωμάτια μέχρι να είναι πρόθυμα να προσπαθήσουν να συνεννοηθούν χωρίς να καυγαδίζουν. Η απομάκρυνση τους μπορεί να βοηθήσει να εξατμιστεί λίγος θυμός.

• Δώστε τους την επιλογή να σταματήσουν τον καυγά ή να πάνε αλλού (σε άλλο δωμάτιο) να συνεχίσουν.  Τονίστε ότι σε οποιαδήποτε περίπτωση εσείς δεν θέλετε να ακούτε.

• Φύγετε από το δωμάτιο.  Το πιστεύετε ή όχι ένας στόχος του καυγά τους είναι να σας κάνουν να εμπλακείτε.

• Αν υπάρχει κίνδυνος τραυματισμού χρειάζεται να επέμβετε χωρίς πολλά λόγια.

• Αν τσακώνονται για κάποιο παιχνίδι απομακρύνετε το παιχνίδι λέγοντας ότι θα τους το ξαναδώσετε αν είναι έτοιμα να συνεργαστούν.

• Σε κάποια ήσυχη οικογενειακή στιγμή συζητήστε το θέμα και ζητήστε από τα παιδιά να μοιραστούν ιδέες πάνω στο γιατί τα παιδιά τσακώνονται και τι άλλες εναλλακτικές υπάρχουν.

• Ποτέ μην τα συγκρίνετε.

• Βεβαιωθείτε ότι συμπεριφέρεστε το ίδιο στα παιδιά σας ανεξαρτήτως ηλικίας.  Ας σταματήσει πια αυτό το «Εσύ είσαι μεγάλος ή εσύ είσαι μικρός, σταμάτα πρώτος !» αυτό ενισχύει την πιθανότητα να εκπαιδεύουμε «θύματα» και «θύτες».

• Αναπτύξτε μια ατμόσφαιρα συνεργασίας, ενθαρρύνοντας τα παιδιά να συμμετέχουν σε λύσεις προβλημάτων που εμφανίζονται και αφορούν ολόκληρη την οικογένεια.

• Να θυμάστε ότι κάποιες φορές οι τσακωμοί λειτουργούν και σαν παιχνίδι.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση μη μεγαλοποιείτε τις καταστάσεις που βιώνετε.  Τα αδέλφια που τσακώνονται στην παιδική τους ηλικία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα τσακώνονται και όταν θα μεγαλώσουν.  Δεν τσακώνονται γιατί δεν αγαπιούνται.  Οι τσακωμοί μεταξύ των αδελφών ιδιαίτερα στη μικρή ηλικία είναι μέρος της φυσιολογικής διαδικασίας διερεύνησης και  κατανόησης των ορίων, πράγμα απαραίτητο για την ορθή τοποθέτηση επί του θέματος αυτού.  Τα όρια χρειάζονται προκλήσεις για να εντοπισθούν και είναι έως και εκπαιδευτικό τούτο να συμβαίνει μέσα στο ασφαλές περιβάλλον της οικογένειας.

Ερατώ Χατζημιχαλάκη, Οικογενειακή Σύμβουλος

Πηγή

Συχνά οι γονείς αντιμετωπίζουν προβλήματα με τις εξωσχολικές δραστηριότητες των παιδιών.  Τα παιδιά ζητούν συνεχώς καινούριες δραστηριότητες και οι γονείς πιστεύουν πως αν τους δώσουν πολλά ερεθίσματα θα είναι καλύτεροι γονείς.  Το παιδί ενώ ζητούσε επίμονα να ξεκινήσει κάτι δεν ασχολείται στη πορεία όσο θα έπρεπε.  Για οποιονδήποτε λόγο η εξωσχολική δραστηριότητα χρειάζεται να περιοριστεί στο ελάχιστο.  Το παιδί έχει περισσότερη ανάγκη το παιχνίδι από οτιδήποτε άλλο.

Καταλαβαίνοντας το ΠΑΙΔΙ, το ΓΟΝΙΟ, την ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Είναι πολύ φυσικό για το παιδί να νομίζει πως θέλει κάτι και μετά να αλλάζει γνώμη, είτε γιατί είναι πολύ σκληρή η εξάσκηση σ’ αυτό που ξεκίνησε είτε γιατί δεν του αρέσει όσο νόμιζε πως θα του άρεσε.  Είναι επίσης γνωστό πως οι γονείς επιθυμούν να προσφέρουν στο παιδί τους ευκαιρίες που δεν είχαν οι ίδιοι όταν ήταν παιδιά.  Ακόμη μερικοί γονείς πιστεύουν πως είναι προβληματική η συμπεριφορά των παιδιών τους που ξεκινούν κάτι και δεν θέλουν να το ολοκληρώσουν.  Άλλοι γονείς πάλι ενοχλούνται ιδιαίτερα γιατί ξεκινώντας το παιδί τους μία δραστηριότητα  ξοδεύουν πολλά χρήματα τα οποία στην πορεία χάνονται.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

1. Αν έχετε εκκρεμότητες από την παιδική σας ηλικία για πράγματα που δεν κάνατε είναι μια καλή ευκαιρία να τα κάνετε τώρα που αποφασίζετε μόνοι σας.  Μην επιβαρύνετε το παιδί σας με τη δική σας εκκρεμότητα.
2. Μπορείτε να πάρετε μαθήματα μαζί με το παιδί σας και να μελετάτε μαζί εφόσον συμφωνεί και το ίδιο.
3. Βρείτε το χρόνο και την επιθυμία να βρίσκεστε κοντά στο παιδί σας την ώρα που εξασκείται σε κάτι ή τουλάχιστο στο ίδιο δωμάτιο.
4. Μπείτε στο κόσμο του παιδιού σας και ανακαλύψτε ποιο είναι πράγματι το ενδιαφέρον του.  Μπορεί εσείς να κρίνετε πως η μουσική, η ο χορός, ή η γυμναστική θα ήταν καλό γι’ αυτό, όμως εκείνο να έχει τελείως διαφορετική γνώμη ή ταλέντο.
5. Βοηθήστε το παιδί σας να έχει ρεαλιστικές προσδοκίες δίνοντάς του πληροφορίες για το πόσο χρόνο παίρνει για να μάθει κανείς κάτι καινούριο.
6. Κάντε μαζί μία συμφωνία για το πόσο χρόνο θα διαθέσει για να αποφασίσει αν θα παραμείνει ή όχι σε κάποια δραστηριότητα που θα ξεκινήσει. (Συνήθως 1 μήνας είναι αρκετός).

Προτάσεις για να αποφύγετε μελλοντικά προβλήματα

1. Κάντε ένα ραντεβού με ένα ειδικό της δραστηριότητας που θα συμφωνήσετε μαζί με το παιδί και συζητήστε για το πώς νομίζει πως θα είναι η εξάσκηση πάνω σ’ αυτή τη δραστηριότητα.
2. Δώστε πολλές ευκαιρίες να δει το παιδί αυτό που θα συμφωνήσετε να  κάνει σε μια ολοκληρωμένη εικόνα.  Πηγαίνετε δηλαδή σε παραστάσεις μπαλέτου, κονσέρτα, αγώνες στίβου ή καράτε πριν πάρετε την απόφαση.
3. Συνεργαστείτε μαζί του για το πρόγραμμα της εξάσκησής του σε ότι αποφασίσει.  Μην παίρνετε σαν δεδομένο ότι είναι σε θέση να αποφασίσει μόνο του και μην του ζητάτε να αφιερώνει όλο τον ελεύθερο χρόνο του εκεί.
4. Κάντε μία συμφωνία μαζί του πως δεν θα σας κατηγορεί αργότερα γιατί δεν το πιέσατε να εξασκηθεί.
5. Αφήστε το να αποφασίσει μόνο του με το τι θα ασχοληθεί.
6. Μην συγκρίνετετις αποδώσεις του με άλλα παιδιά
7. Δεν σημαίνει πως είστε «κακός» γονιός αν το παιδί σας παραμείνει χωρίς εξωσχολική δραστηριότητα.  Για κάποια παιδιά το σχολείο και μία ξένη γλώσσα είναι υπέρ αρκετά.
8. Ο ελεύθερος χρόνος τουλάχιστο στη σχολική ηλικία είναι απαραίτητος.

Από μια τέτοια εμπειρία το παιδί σας θα μάθει πως οι γονείς του πράγματι νοιάζονται για το τι είναι σημαντικό για κείνο.  Ότι οι γονείς του το διευκολύνουν να εκτιμήσει πράγματα και καταστάσεις και ακόμη πως και αν ακόμη αποφασίσει να μην συνεχίσει κάτι που ξεκίνησε οι γονείς του το αγαπούν έτσι κι αλλιώς.

Ερατώ Χατζημιχαλάκη, Οικογενειακή Σύμβουλος

ΠΗΓΗ

Κάντε την πλοήγηση στο Internet μία οικογενειακή δραστηριότητα. Χρησιμοποιείστε τον H/Υ μαζί με τα παιδιά σας.

Ενημερώστε τα παιδιά σας για τους κινδύνους που υπάρχουν όταν συνομιλούν με αγνώστους μέσω chatrooms.

Συζητήστε με τα παιδιά σας για θέματα ασφάλειας (επικοινωνία με επικίνδυνα άτομα, πρόσβαση σε sites με βλαβερό περιεχόμενο) που προκύπτουν από την πλοήγηση στο διαδίκτυο.

Διδάξτε τους να μην δίνουν προσωπικές πληροφορίες χωρίς την άδειά σας (επίθετο, όνομα ηλικία, διεύθυνση κατοικίας, αριθμό τηλεφώνου, οικογενειακό εισόδημα, ακόμα και ωράρια σχολείου ονόματα φίλων κ.λπ.) και να μην χρησιμοποιούν την κάρτα σας.

Mην επιτρέπετε ποτέ στα παιδιά σας να συναντηθούν με άτομα που γνώρισαν μέσω Διαδικτύου.

Διδάξτε τα επίσης, να αρνούνται από μόνα τους να συναντηθούν προσωπικά με άτομα που έχουν γνωρίσει στο Διαδίκτυο. Εξηγήστε τους ότι οι άγνωστοι με τους οποίους θέλουν να συναντηθούν μπορεί να είναι επικίνδυνοι.

Χρησιμοποιείστε τα λεγόμενα «φίλτρα» που είναι ειδικά προϊόντα λογισμικού με σκοπό την παρεμπόδιση της πρόσβασης σε μη επιθυμητές θέσεις «sites» (βία, πορνογραφία).

Ελέγξτε το περιεχόμενο οπτικοακουστικού υλικού, όπως CDs, δισκέτες κ.α., που αγοράζουν τα παιδιά σας ή ανταλλάσουν με τους φίλους τους.

Ενημερωθείτε σχετικά από τις αρμόδιες αρχές, όπως είναι το Τμήμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος (τηλ. 210- 6476464), που θα πρέπει να επικοινωνήσετε σε περίπτωση που συναντήσετε βλαβερό ή παράνομο περιεχόμενο στο Internet.

Τα Τμήματα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος είναι στη διάθεσή σας για την παροχή οποιασδήποτε συμβουλής και προστασίας. Τα στοιχεία επικοινωνίας είναι τα εξής:

• Τμήμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής με έδρα Λ. Αλεξάνδρας 173, Αθήνα και τηλέφωνα επικοινωνίας 210-6476463 και 210-6476464.
• Τμήμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της Διεύθυνσης Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, με έδρα Μοναστηρίου 326, Θεσσαλονίκη και τηλέφωνα επικοινωνίας 2310-388370 και 2310-388375.

Πηγή: Ελληνική Αστυνομία

Η προσφορά της οικογένειας με χίλιες λέξεις..

Μέσα στα πλαίσια της οικογενειακής ζωής, στην ηρεμία ή στα απρόοπτα της καθημερινότητας, οι γονείς έχουν εξαιρετικά μεγάλη ευθύνη απέναντι στο παιδί τους. Είναι εκείνοι που θα του προσφέρουν κάθε τι απαραίτητο για τη διαβίωσή του αλλά και θα διαμορφώσουν καθοριστικά την προσωπικότητά του. Το παιδί από τη μεριά του, θα τους χαρίσει αγάπη αληθινή και απεριόριστη, βλέποντας σε αυτούς τα πολυτιμότερα πρόσωπα της ζωής του.

Η αγάπη είναι η αρχή

Ίσως να θεωρείται αυτονόητη η αγάπη των γονιών για το παιδί τους αλλά θα πρέπει το συναίσθημα αυτό να παραμένει αναμφισβήτητο. Δεν πρέπει ένα παιδί να νιώθει ότι οι γονείς του έπαψαν να το αγαπούν επειδή έκανε ένα λάθος ή μια ζημιά. Ακόμη και σε στιγμές εκνευρισμού το παιδί θα πρέπει να νιώθει ότι η αγάπη σας είναι πάντοτε σταθερή και πάνω από κάθε λανθασμένη του πράξη. Αν το παιδί έχει αυτή τη βεβαιότητα θα μεγαλώσει νιώθοντας ασφάλεια απέναντί σας και κυρίως απέναντι στον εαυτό του. Η συναισθηματική του σταθερότητα και η προοπτική που θα αποκτήσει για τις διαπροσωπικές σχέσεις, έχουν να κάνουν με την εμπιστοσύνη που θα έχει στην αγάπη σας. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, αν το παιδί μεγαλώσει σε μια οικογένεια, στην οποία ο πατέρας με τη μητέρα αγαπιούνται πραγματικά και εκφράζουν την τρυφερότητά τους.

Οι γονείς χτίζουν την αυτοπεποίθηση

Το παιδί από πολύ νωρίς θα δείξει την ιδιαίτερη προσωπικότητά του και τον ξεχωριστό του χαρακτήρα. Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, με τα δικά του προτερήματα και τις δικές του ατέλειες. Πρέπει, επομένως, οι γονείς να γνωρίσουν σε βάθος κάθε τι που αφορά το παιδί τους και να το στηρίζουν σε κάθε περίπτωση. Για να καταφέρει το παιδί να αποκτήσει ισχυρή αυτοπεποίθηση θα χρειαστούν αρκετά χρόνια. Θα χρειαστεί να συζητάτε συχνά με το παιδί σας για ό,τι το απασχολεί και να το καθησυχάζετε για τις όποιες ανασφάλειές του. Θα πρέπει να το επαινείτε για τα κατορθώματά του και να το παροτρύνετε να συνεχίζει τις προσπάθειές του, σε ό,τι και αν εκείνο επιθυμεί. Το να αποθαρρυνθεί ένα παιδί είναι πολύ εύκολο γι’ αυτό καλό είναι οι γονείς να είναι προσεκτικοί στο πώς αντιμετωπίζουν τις ανησυχίες και τις μικρές αποτυχίες του παιδιού τους. Εκείνο, που κυρίως, πρέπει να αντιλαμβάνεται το παιδί, είναι ότι το αγαπάτε και ότι πιστεύετε σε αυτό και στις δυνάμεις του.

Το παιδί είναι καθρέφτης των γονιών

Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι όσα οι γονείς ελάχιστα προσέχουν, είναι εκείνα που το παιδί καταγράφει και αντιγράφει περισσότερο. Οι στιγμές της κούρασης, της έντασης και του εκνευρισμού, όταν κανείς από τους συζύγους δεν υπολογίζει την παρουσία του παιδιού. Τότε που οι επιλογές περιορίζονται και το ζευγάρι, είτε θα ξεσπάσει, είτε θα διασκεδάσει τις απογοητεύσεις της στιγμής με μια ήρεμη συζήτηση. Είναι οι στιγμές που συνήθως δημιουργούν τις εντονότερες εντυπώσεις στο παιδί.

Αν το παιδί ζει σε ένα σπίτι με καβγάδες και γκρίνια, θα αποκτήσει ακριβώς αυτές τις συνήθειες και θα τις εφαρμόσει και στην προσωπική του ζωή. Αν, από την άλλη, ζει σε ένα περιβάλλον χαράς, με γονείς που συνυπάρχουν αρμονικά και με την καλή διάθεση να πρυτανεύει, θα μεγαλώσει με αυτή τη θετική εικόνα. Για να αποκτήσει το παιδί μια σωστή άποψη για την οικογένεια, θα πρέπει να το σεβαστείτε και να αντιμετωπίζετε με τον καλύτερο τρόπο τα όποια προβλήματα.

Η δική σας κοσμοθεωρία και δική του

Παρ’ όλο που το παιδί έχει τη δική του ιδιαίτερη προσωπικότητά, δε σημαίνει ότι έχει δικές του απόψεις για τη ζωή. Παρατηρώντας εσάς και τον τρόπο που ζείτε, το παιδί θα αρχίσει να σχηματίζει μια εικόνα για το τι είναι σημαντικό και τι όχι. Μέσα από το δικό σας παράδειγμα το παιδί θα εκτιμήσει την αξία της εργασίας, της διασκέδασης και της τιμιότητας. Ακούγοντας τις δικές σας συμβουλές και βλέποντας τη συμπεριφορά σας, θα μάθει και θα αφομοιώσει τους τρόπους ζωής που εσείς κρίνετε αξιόλογους. Όπως, επίσης, αν το παιδί βλέπει τους γονείς του να προσέχουν τη διατροφή και την υγεία τους, θα μάθει και εκείνο να προσέχει τον εαυτό του. Μια μητέρα που πηγαίνει γυμναστήριο ή έχει κάποιο χόμπι, το οποίο δεν εγκαταλείπει, δίνει στο παιδί ένα καλό παράδειγμα για το τι σημαίνει να σέβεται κάποιος τον εαυτό του και τις προσωπικές του ανάγκες.

Χρόνο απ’ το χρόνο σας και επικοινωνία

Πέραν από τα παραδείγματα που το παιδί εκλαμβάνει παρατηρώντας σας, η σημαντικότερη προσφορά σας θα προέλθει από τις μεταξύ σας στιγμές. Για να νιώσει το παιδί την αγάπη σας, για να το στηρίξετε στις δυσκολίες του αλλά και για να το γνωρίσετε, θα πρέπει να μιλάτε μαζί του. Ίσως το πρόγραμμά σας να είναι φορτωμένο, ίσως να είστε κουρασμένοι από τη δουλειά, είναι όμως σημαντικό να βρίσκετε χρόνο για το παιδί σας. Καθίστε μαζί του και ρωτήστε το για κάθε τι που το απασχολεί, η γνώμη σας έχει μεγάλη σημασία για το παιδί και είναι πάντοτε έτοιμο να διδαχτεί από εσάς. Αν το παιδί, μάθει από νωρίς να έρχεται σε εσάς για να εκφράσει τα συναισθήματά και τους φόβους του, τότε θα του είναι εύκολο να σας εμπιστευτεί και στα χρόνια της εφηβείας. Τότε που τα προβλήματά του θα είναι περισσότερα, με τις ανασφάλειες να το βασανίζουν, με τους πρώτους έρωτες και απογοητεύσεις να το ταλαιπωρούν, θα είναι πολύτιμο και για εσάς και για εκείνο να μπορείτε να επικοινωνείτε.
Οι επιλογές σας το κατευθύνουν

Ένα ουσιαστικό στοιχείο της προσφοράς των γονιών, είναι και οι αποφάσεις που παίρνουν για την εκπαίδευσή του. Όσο το παιδί είναι ακόμη μικρό, οι γονείς οφείλουν να επιλέξουν για εκείνο κάποιες από τις δραστηριότητές του. Δεν είναι, άλλωστε, καθόλου παράξενο σε μια ανταγωνιστική κοινωνία, οι γονείς να επιθυμούν το παιδί τους να αποκτήσει πολλά εφόδια. Για κάποιους, το παιδί είναι καλό να ξεκινά από νωρίς να έρχεται σε επαφή με άλλα παιδάκια, για να κοινωνικοποιηθεί γρηγορότερα και να εισαχθεί ομαλότερα στην εκπαίδευση. Οπότε, οι γονείς κρίνουν πόσο γρήγορα το παιδί τους θα πρέπει να ξεκινήσει να συμμετέχει σε εκπαιδευτικές δραστηριότητες. Επίσης, οι γονείς θα επιλέξουν καθώς το παιδί μεγαλώνει, πόσες και ποιες ξένες γλώσσες θα μάθει και τι είδους αθλητισμό θα κάνει. Επιλογές, τις οποίες με την πάροδο του χρόνου το παιδί θα υιοθετήσει ή θα απορρίψει.

Πηγή

Είναι καλό, λοιπόν, να ξεκαθαρίσουμε ότι, όταν χρησιμοποιούμε τη λέξη τιμωρία, την ορίζουμε ως πράξη που κάνουν οι γονείς για να μάθουν στα παιδιά τους κάτι. Να μάθουν πώς να ξεχωρίζουν το σωστό από το μη σωστό, το επιτρεπτό από το μη επιτρεπτό. Η ζωή είναι γεμάτη πράξεις και συνέπειες.

Της Φωτεινής Καρακατσάνη, Ψυχολόγου της Συμβουλευτικής τηλεφωνικής γραμμής-Σύνδεσμος             801 801 1177

Πώς, πότε και με τι τρόπο να τιμωρήσω;

Καταρχήν, στόχος της τιμωρίας είναι να συμβάλλει στην ουσιαστική βελτίωση του παιδιού. Αν πιστέψει κανείς ότι τιμωρούμε τα παιδιά για να μάθουν περί συνέπειας, η ίδια η έννοια γίνεται απλός και σίγουρος οδηγός:

Βασική αρχή είναι ότι οι τιμωρίες θα πρέπει να είναι σχετικές με την αταξία, γιατί αλλιώς μπερδεύουν τα παιδιά. Πολλοί γονείς λένε «δεν ξέρω πώς να τον τιμωρήσω»… Όταν τους ρωτάς για ποια αταξία, απαντούν «για οποιαδήποτε αταξία»… Μα, κάθε πράξη έχει διαφορετική συνέπεια, δεν είναι παράλογο να αναζητά κανείς γενικά…τιμωρίες;

Με οδηγό την έννοια «πράξη-συνέπεια» μπορείτε να βρείτε μόνοι σας τη σωστή τιμωρία.

Ας πάρουμε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα:

Η Ζωή σπάει ένα βάζο με λουλούδια. Οι γονείς της τής απαγορεύουν να δει τηλεόραση για μία εβδομάδα.

Ας δούμε άλλες πιθανές τιμωρίες με βάση τον οδηγό «πράξη-συνέπεια», που ίσως της μάθουν, ανάλογα πάντα με την ηλικία της:

Ακόμα κι αν η Ζωή είναι πολύ μικρή, πρέπει να βοηθήσει, έστω συμβολικά, να σκουπίσει το πάτωμα, να σφουγγαριστούν τα νερά, να πεταχτούν τα λουλούδια.

• -Εάν η Ζωή ήταν 2 ετών, μάλλον αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται και που μπορεί να κατανοήσει. Πολλοί θα πιστεύουν ότι αυτό δεν είναι τιμωρία, είναι όμως μια διαδικασία να καταλάβουν τα παιδιά ότι οι πράξεις τους έχουν συνέπειες.
• -Εάν η Ζωή ήταν 4 ετών, θα μπορούσε να φτιάξει ένα βάζο στο νηπιαγωγείο ή και μαζί με τη μαμά, από πηλό ή από κάποιο πλαστικό μπουκάλι.
• -Εάν η Ζωή ήταν 12 ετών και είχε χαρτζιλίκι, θα μπορούσε να της αφαιρεθεί ένα μέρος απ’ αυτό για να αντικατασταθεί το βάζο.

Η μία συνέπεια είναι το χαμένο βάζο, και σε αυτήν αντιστοιχούν οι παραπάνω διορθωτικές κινήσεις. Δεν είναι σωστό, από την πλευρά μας ως γονείς, να προστατεύουμε τα παιδιά από τα αρνητικά μας συναισθήματα για πράγματα που έκαναν, γιατί αυτό τους δημιουργεί περισσότερο άγχος και ενοχές, τους στερεί τη δυνατότητα να αναλάβουν τις ευθύνες τους και, προπαντός, τους στερεί τη δυνατότητα να επανορθώσουν! Πρέπει να μιλάμε ανοιχτά, αλλά ήρεμα «τρόμαξα», ή «θύμωσα», ή «λυπήθηκα που δεν πρόσεξες το βάζο μου…».

• -Στην εφηβεία, η έννοια της «αταξίας» αποκτάει άλλο νόημα. Οι έφηβοι από τη φύση τους μπορεί να είναι «ανυπάκουοι» και αντιδραστικοί. Πολλές φορές μοιάζει να προκαλούν, κυριολεκτικά, τα όρια και τους κανόνες, αλλά και την υπομονή των γονιών τους. Κάθε γονιός χρειάζεται να έχει υπόψη του ότι όλα αυτά αποτελούν κινήσεις εξέλιξης, αυτονόμησης και ανεξαρτητοποίησης, που για να πετύχουν όμως αυτό τον σκοπό χρειάζεται να πραγματοποιούνται μέσα σε ένα πλαίσιο ασφάλειας. Ο έφηβος έχει ανάγκη από όρια, πιο ευέλικτα μεν, υπαρκτά και ξεκάθαρα δε. Για παράδειγμα, δεν μπορούμε να απαγορεύσουμε σ’ έναν έφηβο να βγαίνει με τους φίλους του, μπορούμε όμως να παρέμβουμε όσον αφορά το πότε, το πού, τη διάρκεια και τη συχνότητα. Και δεν είναι κακό να επισημάνουμε στον έφηβο ότι «οι κανόνες σε αυτή την οικογένεια είναι αυτοί, και όσο μένεις εδώ θα σε παρακαλούσα να τους σέβεσαι».

Πότε είναι χρήσιμη η τιμωρία;

Η τιμωρία είναι χρήσιμη όταν μαθαίνει στο παιδί ότι οι πράξεις έχουν συνέπειες, ότι οι γονείς τιμωρούν στην προσπάθειά τους να οπλίσουν το παιδί τους με ισχυρή θέληση και πειθαρχία, αφού έχουν την ευθύνη για το παιδί τους έως τη στιγμή που θα ενηλικιωθεί, όταν πλέον δεν θα έχει ανάγκη από τον έλεγχο που ασκεί η οικογένεια. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ως γονείς πόσο χρήσιμη και αναγκαία για την ανάπτυξη ενός παιδιού είναι η «τιμωρία», πάντοτε σε αναλογία με την ηλικία του παιδιού, την πράξη και το πώς έγινε αυτή. Να του εξηγήσει με σαφήνεια τι ακριβώς τον δυσαρέστησε στη συμπεριφορά του, διασφαλίζοντας ότι το παιδί έχει καταλάβει ακριβώς γιατί τιμωρείται. Μόνο έτσι θα μειωθούν οι ενοχές και οι τύψεις που ένας γονιός φέρει όταν «τιμωρεί» το παιδί του.

Το άρθρο βασίζεται στο βιβλίο της Συμβουλευτικής Τηλεφωνικής Γραμμής-Σύνδεσμος για τους Γονείς: «Πώς να μιλήσετε σε ένα παιδί για…»

ΠΗΓΗ